Klasyczna baśń w nowej oprawie

Kopciuszek był szczęśliwą, ukochaną córeczką swoich rodziców. Do czasu… Jej matka umiera, a ojciec wkrótce ponownie się żeni. Macocha dziewczyny prędko zaczyna traktować ją jak służącą, podobnie jak jej dwie głupie córki. Kopciuszek prawie godzi się z własnym losem, gdy niespodziewanie dowiaduje się o balu organizowanym dla księcia, na który mogą przyjść wszystkie panny z królestwa. Odtąd udział w nim staje się jej największym marzeniem…

Czy musiałam w ogóle streszczać ten fragment? Nie, wydaje mi się, że nie. Każdy, a przynajmniej większość z nas, zna fabułę „Kopciuszka” — czy to przez czytanie baśni, czy przez oglądanie filmowych adaptacji, w tym tej głównej i najpopularniejszej — Disneyowskiej, z 1950 roku.

Ta wersja jest po prostu poprawna

Gdy w dzieciństwie moja siostra uwielbiała postać Kopciuszka, mnie ona nieco irytowała i zdecydowanie wolałam inne bohaterki, na przykład Bellę z „Pięknej i Bestii”. Nigdy nie była to moja ulubiona królewna, dlatego wcale nie paliło mi się do oglądania tego obrazu. Jak jednak Disneyowi wyszła kolejna filmowa adaptacja kultowej bajki?

Poprawnie. Po prostu… poprawnie.

W „Kopciuszku” nie znalazłam niczego nowego. Niczego, co by mnie zaskoczyło albo oczarowało. To po prostu poprawnie wykonany, bardzo kolorowy film, który na pewno w całości kupią dzieci, ale czy dorośli? Jeśli nie uwielbiają Disneya — nie wydaje mi się.

Nie mogę narzekać na to, że coś nie klei się w fabule, że coś jest nie tak z postaciami — co mogę nazwać sukcesem tejże wytwórni. Do tej pory wszystkie adaptacje tego typu, które dane było mi oglądać, na czymś się wykładały, mimo że te historie są bardzo proste, a tu? Wszystko gra. Jest OK. Nie byłabym jednak sobą, gdybym się czegoś nie czepiała, prawda…?

To CGI mi się nie podoba!

Jedną z rzeczy, której nie potrafię w tego typu filmach przeboleć, jest… CGI. Tak, ja rozumiem, że ten film to baśń, że ma być bardzo kolorowy i wiem, że bez efektów nie stworzymy gadających myszy. Wiem, ale… nie wyobrażacie sobie, jak bardzo rażą mnie tego typu efekty. Nawet w kulminacyjnym momencie, w którym bohaterka dostała karetę, suknię, konie — nie potrafiłam się tym cieszyć. Bo zamiast czegoś magicznego widziałam podróbkę przemian czarodziejek z takich animacji jak „W.i.t.c.h.” albo „Winx”… Na całe szczęście nie ma tego aż tak dużo, a na dodatek wiem, że wielu osobom CGI wcale nie przeszkadza. Ba, nawet przeciwnie!

Drugą sprawą są stroje, do których mam dwie uwagi. Pierwsza — najpiękniejsza suknia w bajce była, moim zdaniem, najbrzydszą. I cóż, to znów zupełnie moje zdanie i na odbiór filmu innych może nie wpłynąć. Ale drugi problem jest zdecydowanie poważniejszy. Niech mi ktoś łaskawie wyjaśni, jak można łączyć w jednym kadrze suknie i osobę noszącą coś w panterkę? Twórcy nie obrali jednej epoki, jeśli chodzi o stroje, i skakali sobie, wybierając takie ubrania, jakie im się podobały. Dzieciom w odbiorze to nie przeszkodzi, ale mi — już tak.

Lily James nie pasuje mi do tej postaci

No i na koniec parę słów o Lily James jako Kopciuszku. Aktorka jest śliczna, tego odmówić jej nie mogę, niemniej nijak pasuje mi do wizerunku tej postaci. Na dodatek uważam, że kilka scen w filmie jej po prostu nie wyszło. O jakie mi chodzi? Nie o te trudniejsze, nie o te z dialogami… a o te z tańcem i wielkimi wejściami. Bezustannie miałam wrażenie, że James jest spięta, a w samym tańcu jakby brakowało jej umiejętności. Wydawało mi się, że bardzo skupia się na krokach, a nie na byciu Kopciuszkiem. Ach, i nie wiem, czy tylko ja, ale jakoś… nie byłam w stanie uwierzyć w dziewczynę jadącą na koniu zupełnie bez żadnej uprzęży…

W tym filmie naprawdę nie ma ani nic genialnego, ani nic strasznego. Można go obejrzeć — nie trzeba. To ten rodzaj filmu, który można spokojnie puścić dziecku, aby obejrzeć go razem z nim, bo obie strony mogą z niego jakąś radość wynieść, ale w samotności oglądać go raczej nie polecam. No, chyba że są wśród Was jacyś olbrzymi fani Disneya — to wtedy… cóż, prawdopodobnie już jesteście po seansie, a jeśli nie, to znając życie, macie go w planach tak czy tak

Kopciuszek (2015)
Cinderella
famillijny, fantasy, romans
reż. Kenneth Branagh

Chrześcijański zbiór opowiadań dla dzieci

„Jak dzieci zmieniły się w gwiazdy?” to zbiór opowiadań dla najmłodszych, napisany przez chrześcijanina, więc również chrześcijańskie wartości stawia na pierwszym miejscu. Można w niej znaleźć opowiastki z różnych religii i kultur: zarówno fragmenty z Pisma Świętego, jak i historie buddyjskie, ludowe czy islamskie. Sam układ książki przypomina nieco… zeszyt ćwiczeń. Mianowicie autor na początku proponuje, aby przez 52 tygodnie czytać swoim pociechom jedno opowiadanie tygodniowo (i dokładnie 52 opowiadania znajdziecie w książce). Po każdym z nich znajduje się kilka zadań domowych i dwie modlitwy (i tu znów – nie tylko chrześcijańskie).

Same opowiadania są naprawdę przeróżne i dość krótkie – mają akurat taką długość, aby nie znudzić dziecka Większość z nich ma prosty przekaz, dlatego sama trochę się nudziłam, czytając je, gdy wiedziałam, o co dokładnie chodzi, albo po prostu znałam daną historię. Niemniej jest to książka kierowana do najmłodszych i wydaje mi się, że dzieciom ta treść powinna jak najbardziej odpowiadać.

Krótkie opowiadania z zadaniami

Jeśli macie dzieci lub młodsze rodzeństwo, myślę, że ta książka byłaby dobrym wyborem, niezależnie od tego, czy jesteście osobami wierzącymi, czy nie. W końcu modlitw odmawiać nikt Wam nie każe, a treść książki jest przyjemna, ciekawa i przekazuje dobre wartości, co w dzisiejszych czasach dość trudno znaleźć na rynku. Dzięki zadaniom osoby niemające pomysłu na wspólne spędzanie czasu z dzieckiem będą miały podaną na tacy gotową formę aktywności. A po wysłuchaniu opowiadania o pająku dziecko z pewnością chętnie opowie, jakim pająkiem jest, a później narysuje siebie. Jeśli czytający zdoła zainteresować dziecko treścią, odpowie ono również na związane z nią pytania, co będzie rozwijać samodzielne myślenie.

Tytuł: Jak dzieci zmieniły się w gwiazdy?

Autor: Aaron Zerah

Liczba stron: 204

Gatunek: opowiadania dla dzieci