Poznaj więcej filmów przygotowych!

Przeniesieni do świata gry wideo

Czwórka przyjaciół odkrywa starą grę. Ta przenosi ich do swojego wnętrza i wymusza na nich przejście poziomu.

„Jumanji: Przygoda w dżungli” to kontynuacja filmu z 1995 roku. Niestety, nie pamiętam, bym kiedykolwiek oglądała tę „oryginalną” część: w jakiś sposób ominęła mnie ta przyjemność. Za to kontynuację z roku 2017 poznałam całkiem niedawno i… muszę przyznać, że jako film familijny całkiem nieźle się sprawdza.

„Jumanji: Przygoda w dżungli” to film familijny

No właśnie: film familijny. To w tym przypadku słowa klucze. To nie jest dzieło, które traktuje siebie w pełni poważnie. Druga część „Jumanji” ma przede wszystkim podobać się dzieciom, a przy tym nie sprawiać, że dorosła osoba przeżywa katorgi w trakcie oglądania. I tak zresztą jest, a przynajmniej to podejrzewam, bo jednak do dziecka trochę mi daleko.

Kim są bohaterowie filmu?

Mamy tu do czynienia z czwórką bohaterów: Spencerem (Dwayne Johnson), Fridge’em (Kevin Hart), Bethany (Jack Black) i Marthą (Karen Gillan), którzy, przenosząc się do świata gry, trafiają do wygenerowanych postaci, których postura i umiejętności zupełnie różnią się od ich naturalnych.

I tak Spencer jest liderem grupy, choć w świecie rzeczywistym jest najzwyczajniej w świecie nerdem. Fridge z przystojniaka zmienia się w czarnoskórego pomagiera. Piękna i wysportowana Bethany zmienia się w pana naukowca z dużym brzuchem, a nieśmiała Martha – w piękność, której specjalnością są taniec i sztuki walki. To przemieszanie sprawia, że muszą się zmierzyć z wyzwaniami, o których nigdy wcześniej nawet nie myśleli, a przy okazji jest powodem do wielu żartów. Część z nich wychodzi całkiem nieźle, część – nieco gorzej, ale przy tym film jest przez cały czas na swój sposób uroczy.

„Jumanji: Przygoda w dżungli” to prosta historia

Nie mamy tu skomplikowanej historii: akcja „Jumanji: Przygoda w dżungli” wprawdzie gna do przodu, ale jednocześnie jest przewidywalna i raczej niezaskakująca. Miałam czasem wrażenie, że wszystko jest szyte bardzo grubymi nićmi, które rzucają się w oczy w trakcie oglądania. Niemniej… w dalszym ciągu ten film po prostu całkiem sympatycznie mi się oglądało: nie był wprawdzie dziełem wspaniałym i ponadczasowym, ale nie uważam czasu spędzonego na nim za zmarnowany.

To było miłe zaskoczenie

Poza tym miłym zaskoczeniem było dla mnie zobaczenie w filmie Nicka Jonasa: muzyk, który wybił się dzięki współpracy z Disneyem, całkiem dobrze poradził sobie w swojej roli, zwłaszcza że to był chyba jego pierwszy występ w tak głośnej produkcji (która nie byłaby „Camp Rockiem”).

Jeśli szukacie bardzo lekkiego filmu, który możecie obejrzeć całą rodziną, to kontynuacja „Jumanji” może okazać się dobrym wyborem. Zwłaszcza że mimo wszystko stara się przekazywać raczej dobre (choć oczywiste) wartości.

„Jumanji: Przygoda w dżungli”  (2017)

ang. „Jumanji: Welcome to the jungle”

reż. Jake Kasdan

film familijny, przygodowy, fantastyczny

Sprawdź recenzje innych sezonów: Sezon 1

„Piraci” nabierają rozpędu

Kapitan Flint (Toby Stephens) w końcu namierzył statek, który przewozi niewyobrażalną ilość złota. Aby jednak je zdobyć, musi wrócić do New Providence. Tam jednak, przez działania kapitana Vane’a (Zach McGowan), układ sił mocno się odwrócił.

Zwykle, gdy pierwszy sezon serialu jest naprawdę przyjemny, drugi wypada trochę gorzej. „Piraci” są jednak tutaj wyjątkiem: w tym przypadku początek był naprawdę niezły, z jedynie kilkoma drobnymi problemami, ale dopiero w kolejnej części pirackich przygód historia nabrała prawdziwego rozpędu.

To zaleta drugiego sezonu tego serialu

To, co jednak w przypadku kontynuacji historii najbardziej rzuciło mi się w oczy, to brak aż tak głupich wątków kobiecych. W pierwszym sezonie każda z bohaterek zachowywała się po prostu głupio, niszcząc wszystko, co zbudowali mężczyźni, i tylko tworząc kłopoty. Tutaj, na całe szczęście, takich zachowań jest po prostu zdecydowanie mniej. Jasne, pojawiają się – bo charakterów postaci tak łatwo zmienić się nie da – ale już nie w aż takiej ilości. W końcu panie uczą się myśleć! To naprawdę zdecydowana zaleta drugiego sezonu.

Konkretny problem i akcja

Poza tym w drugim sezonie mamy po prostu bardziej skonkretyzowany problem i akcję. W pierwszym sezonie twórcy serialu po prostu przedstawili nam świat i bohaterów, zaś w drugim zaczynają się po prostu bawić pewnymi wątkami. Tym razem nie boją się odważniejszych decyzji, które mocno wpływają na świat przedstawiony, choć jednocześnie muszę przyznać, że to sezon trzeci zapowiada się „zupełnie inaczej”. W przypadku tego jednak po prostu ciągnięte są wątki z sezonu pierwszego.

Kapitan Flint ma w sobie charyzmę

Cały czas bardzo lubię kapitana Flinta – mam wrażenie, że grający go Toby Stephens ma w sobie po prostu ogrom charyzmy i obserwowanie tej postaci jest po prostu bardzo przyjemne. Nawet jeśli dzieją się z nim nieco nieprawdopodobne rzeczy. Niemniej, tak czy siak, moim ulubieńcem pozostaje Rackham, grany przez Toby’ego Schmitza. To tak inteligentny i bystry bohater, że po prostu nie potrafię mu nie kibicować.

Muszę jednak dodać, że przynajmniej jedna postać została dodana… trochę na siłę. Nie będę zdradzała tutaj, który to z bohaterów, jednak… po prostu jest to bohater, który prędko znika z ekranu i był potrzebny tylko po to, by inna postać była w stanie pewną rzecz osiągnąć. Osobiście takich rozwiązań po prostu nie lubię, ale cóż, nie wpływa to szczególnie mocno na moją ocenę całego serialu.

Dodać muszę też coś, co umknęło mi w trakcie oglądania pierwszego sezonu: cała historia to mieszanka prawdziwych bohaterów z postaciami z powieści „Wyspa skarbów” Stevensona. Jest to więc luźna wariacja na temat zarówno historycznych, jak i wymyślonych wątków, co samo w sobie wypada naprawdę zgrabnie.

Nie będę oszukiwać – lubię „Piratów”. Nie jest to może serial, do którego pałam olbrzymią miłością, ale… po prostu to historia, która mnie „kupiła” i którą z zainteresowaniem obserwuję.

„Piraci”, sezon 2

serial historyczno-przygodowy

Poznaj literaturę marynistyczną!

Kapitan Flint na tropie skarbu

Kapitan Flint (Toby Stephens) od dawna szuka tajemniczego statku, który – płynąc bez eskorty – przewozi ogromną ilość złota. Gdy pirat jest już nieopodal celu, jego plany krzyżuje sprytny John Silver (Luke Arnold), wykradając zapiski dotyczące szczegółów rejsu okrętu pełnego bogactw.

Przez sukces „Piratów z Karaibów” cały świat pokochał morskie przygody. To cały czas modny i lubiany temat, dlatego nie dziwi mnie, że powstał taki serial, jak „Piraci”: stylizowany na historyczno-przygodowy i opowiadający historię inteligentnego, choć nieco porywczego kapitana.

Szczerze przyznam: lubię ten serial, choć jednocześnie w trakcie oglądania kilkukrotnie miałam wrażenie, że coś tu jednak zgrzyta.

Kim jest załoga w serialu „Piraci”?

Na początek jednak, szanowni Państwo, przedstawmy naszą załogę! Oczywiście mamy naszego wspaniałego kapitana Flinta. Tuż u jego boku znajdziemy wiernego mu Gatesa (Mark Ryan) i młodego Billy’ego (Tom Hopper). Na załodze nie może zabraknąć też wariata, Randalla (Lawrence Joffe), którego sceny potrafią być po prostu wspaniałe.

Nie myślcie jednak, że nasi piraci żyją sobie, jak im się żywnie podoba. Handlem ich towarami zajmuje się śliczna Eleanor (Hannah New), która w przerwach w pracy miota się pomiędzy mulatką, prostytutką Max (Jessica Parker Kennedy), a dość prostackim kapitanem z zasadami, Charlesem Vane’em (Zach McGowan). Oczywiście, jak na kapitana przystało, ten także ma obok swoich wiernych ludzi: inteligentnego kwatermistrza Rackhama (Toby Schmitz) i tajemniczą kobietę, Anne Bonny (Clara Paget).

Historia wydaje się wiarygodna

Nie mnie oceniać, na ile ten serial jest historyczny, a na ile nie, bo po prostu nie znam na tyle dobrze historii. Niemniej całość wygrana jest na tyle wiarygodnie, że przynajmniej w większość wydarzeń śmiem wierzyć. Na dodatek to nie jest serial tylko o mordobiciu. Właściwie… takich scen jest tu wręcz zaskakująco mało, zwłaszcza na okrętach: twórcy postarali się, by w serialu nie brakowało intryg i knowań, które przecież muszą towarzyszyć szemranym interesom. Inaczej byłoby nudno, czyż nie?

Ten serial ma problem z wątkami kobiet

Niestety, tu zaczyna się mój główny problem z serialem. Widzicie, męskie wątki wypadają tu naprawdę dobrze: relacje pomiędzy członkami załogi kapitana Flinta trzymają w napięciu, a kapitan Vane przy tym pilnuje, by nie żyło się im za łatwo. Problem mam z żeńskimi postaciami, bo jeśli ktoś w tym serialu coś spieprzy, to wiedzcie, że będzie to właśnie kobieta. Zawsze to pani, w imię równości, przyjaźni, feminizmu czy poczucia winy, wpadnie na najbardziej genialny plan, doprowadzając wszystko do ruiny jednym prostym ruchem. Ech… niestety, tak kończą się próby wciśnięcia „silnej kobiety” do świata, w którym takie nie były zbyt mile widziane… Nawet te, które pozornie wydają się sensownymi i myślącymi postaciami, prędzej czy później zaczynają zachowywać się jak idiotki. Cóż poradzić.

Dobra przygoda o szukaniu wielkiego skarbu

Nie zmienia to jednak faktu, że „Piraci” to dalej po prostu dobra przygoda o szukaniu wielkiego skarbu, zaufaniu i marzeniu o poprawieniu swojego losu. Zwłaszcza że na statku kapitana Flinta naprawdę iskrzy, a sam główny bohater to ciekawa postać: taka, z którą nie zawsze się zgadzamy, ale jednocześnie czujemy do niego bliżej niewyjaśniony szacunek. Jeśli więc tylko szukacie dobrej przygody na ciepłych wodach, „Piraci” są serialem dla Was.

Na sam koniec chcę tylko wspomnieć o samym tytule. Oryginalny brzmi „Black Sails”, czyli „Czarne żagle”. Zastanawia mnie… czemu ktoś to przetłumaczył na „Piraci”? „Czarne żagle” są chyba wystarczająco wymowne, a moim zdaniem brzmią o niebo lepiej.

„Piraci”, sezon 1

ang. „Black Sails”

serial historyczny, przygodowy