Ten rok był lepszy, niż poprzedni

Hej! Jak część z Was wie, ostatnie dni kwietnia spędziłam w Poznaniu na Pyrkonie, czyli największym w Polsce konwencie fantastycznym. W tym roku jednak byliśmy zdecydowanie lepiej zorganizowani niż rok temu, a co za tym idzie – więcej udało mi się zobaczyć i zrobić.

Pierwszy dzień konwentu

Zakwaterowaliśmy się w hotelu już w czwartek, by w piątek od rana móc być na terenie targów. Byliśmy tam ok. 10:00 i po ogólnym rozeznaniu ruszyliśmy coś zjeść, tak, by o 14:00 być już w sali dla wystawców. Właściwie piątek to przede wszystkim zakupy: to wtedy kupiłam właściwie wszystko, by na kolejne dni „mieć spokój”. Po zakupach byłam na prelekcji „Przebudzenie »Star Wars« – wiwisekcja epizodu VII” prowadzonej przez bardzo fajnych ludzi – blogerów zresztą Następnie udało mi się zdobyć autograf Jakuba Ćwieka, mimo że wcale początkowo nie planowałam stać do niego w kolejce.

Sprawdź moje recenzje książek Jakuba Ćwieka: „Kłamca” | „Grimm City. Wilk!” | „Chłopcy”

Co robiłam na Pyrkonie 2017 w sobotę?

W sobotę też udało nam się zaliczyć jedną prelekcję: prowadził ją Krzysztof Piskorski, którego twórczość bardzo lubię. Były to warsztaty połączone z wykładem, trwające dwie godziny, o tworzeniu fantastycznych światów. Nie sądziłam, że ten pan będzie kolejnym polskim autorem, którego nie tylko dobrze się czyta, ale też bardzo przyjemnie słucha Sporo z tego, co mówił, pokrywało się z jego artykułami z „Nowej Fantastyki”, które w sporej części czytałam, ale tak czy siak – było fajnie.

Po południu wybrałam się na zdjęcia, które wkrótce zobaczycie na blogu. W tym roku zrobiłam tylko dwie sesje, ale nie żałuję tak „małej ilości” – w końcu zdjęcia mogę robić zawsze, a Pyrkon jest raz do roku

Chcieliśmy oglądać Maskaradę, czyli konkurs cosplay na Pyrkonie, na ekranie przygotowanym przez organizatorów, ale ostatecznie – przez „geniuszy”, którzy przed nami zajęli dwa miejsca w cztery osoby – nic nie widzieliśmy, więc dość szybko wybraliśmy się do hotelu: tam mogliśmy spokojnie obejrzeć stream z wydarzenia.

Niedziela też była pełna wrażeń

W niedzielę mieliśmy wyjazd dopiero przed 19:00 (przynajmniej planowo – pociąg miał dwie godziny opóźnienia), dlatego udało się jeszcze zaliczyć kolejne dwie prelekcje. W pierwszej brali udział Jakub Ćwiek, Rafał Kosik i Andrzej Pilipiuk i dotyczyła tego, czy lektury szkolne potrzebują fantastyki. Znów pozytywnie się zaskoczyłam, bo na nagraniach, które widziałam, Pilipiuk nie zrobił na mnie pozytywnego wrażenia, a na żywo odniosłam zupełnie przeciwne Rafał Kosik niestety jest z natury chyba cichszym człowiekiem niż pozostali panowie, więc prelekcja została zdominowana przez dwóch pozostałych pisarzy ;P

Następnie braliśmy udział w dwugodzinnym bloku, znów z Jakubem Ćwiekiem i Krzysztofem Piskorskim, dotyczącym seriali audio, które tworzą: nie powiem, choć audiobooków nie słucham, sama inicjatywa wydaje mi się co najmniej bardzo ciekawa. Ale o tym może kiedyś napiszę więcej, zobaczymy.

Dobrze jest lubić polskich twórców

Ta edycja Pyrkonu po raz kolejny uświadomiła mi prostą, może trochę głupią, ale bardzo fajną rzecz: dobrze jest lubić polskich twórców. Gdy uwielbiamy pisarzy albo jakichkolwiek artystów z USA czy innych krajów, szansa, że ich spotkamy, jest niewielka, zaś z wielkimi gwiazdami trudno się skontaktować. Przy polskich autorach zobaczenie ich nie jest trudne. Z porozmawianiem bywa nieco gorzej, ale tak czy siak – jest to możliwe i dla chcącego nie będzie żadnym wyzwaniem To sprawia, że doskonale nadają się na autorytety oraz osoby, które „zawsze pomogą”, jeśli tylko będą miały na to czas. Takie coś jest bardzo budujące.

Sprawdź artkuły i recenzje na temat polskiej literatury

Nie mam zamiaru narzekać na kolejki

Co do samego Pyrkonu – wiem, że wiele osób jest zawiedzionych kolejkami na prelekcje: w przypadku większości trzeba było stanąć co najmniej pół godziny wcześniej, by się na nie dostać. Niemniej ja nie mam zamiaru na to narzekać. Dobrze wiem, że przy takiej liczbie ludzi, jaka odwiedza ten konwent, trudno jest to sensowniej zorganizować, a dodatkowo uważam, że na takie imprezy nie jedzie się po to, by zawalić sobie cały dzień prelekcjami. Lepiej pójść na kilka, które nas interesują, a resztę czasu spędzić na tonie innych rzeczy, które ta impreza oferuje Przy okazji obsługa Pyrkonu była naprawdę w porządku, a Maskarada w końcu była ogólnodostępna przez stream. Wprawdzie liczę na to, że ogólnodostępny ekran za rok będzie lepiej umieszczony, ale w porównaniu do poprzedniego roku i tak było lepiej zorganizowane.

Co kupiłan na Pyrkonie 2017?

Pozwólcie, że wyjątkowo pochwalę się zakupami! Na pierwszy ogień – książki.

Z racji Pyrkonu do mojej biblioteczki dołączyło sześć nowych egzemplarzy. Chciałam kupić „Zakazane życzenie” od SQN, ale ostatecznie jakoś tak wyszło, że w moje łapki wpadły inne rzeczy Oczywiście musiałam dorwać „Grimm City. Bestie” Jakuba Ćwieka. „Ciężkie próby” wygrałam w konkursie na blogu Świat Fantasy i odebrałam je na Pyrkonie Myślałam, że długo ich nie przeczytam, bo nie posiadam tomu pierwszego, ale dosłownie chwilę później wybrałam się na stoisko Domu Wydawniczego Rebis i… dorwałam tom pierwszy, czyli „Czerwień” za 10 zł! Jednocześnie kupiłam chińskie hard SF, czyli „Problem trzech ciał”. Poza tym na samym Pyrkonie także za 10 zł upolowałam „Rycerza Kielichów” Jacka Piekary, a jeszcze w czwartek, przed festiwalem, odwiedziłam Matras w Poznaniu i także w tej samej cenie dorwałam „Dziewczynę płaszczkę i inne nienaturalne atrakcje”.

Z pozostałych rzeczy zakupiłam koszulkę z nadrukiem z „Pana Lodowego Ogrodu”, nową, cudowną zakładkę od Hekaterium, shurikena, którego oddam mojej siostrze, naklejki od Myszy oraz epicki notes razem z gargulcowym długopisem. Wszystko śliczne, prawie wszystko użyteczne

Na dziś to tyle. Na blogu pewnie niedługo pojawi się recenzja najnowszej książki Ćwieka oraz zdjęcia z sesji, więc czekajcie cierpliwie.

Ale czym w ogóle jest Pyrkon? To największy konwent w Polsce. Ten festiwal fantastyki tylko w tym roku zebrał ok. 38 tysięcy gości. Można na nim spotkać zarówno pisarzy, twórców gier, jak i masę cosplayerów oraz sporo znanych gości ;D Wszystko połączone jest z warsztatami oraz wielkimi targami.

Na miejscu byliśmy już w piątek, od razu lecąc na pierwszą sesje z Alis Cosplay, która robiła strój z gry Hordes. Jest to planszówka, w którą nie grałam, a że Una The Falconer to po prostu figurka, średnio znana, nijak mogłam się do sesji przygotować wiedząc o niej dzień przed. Ale… jakoś to nam wyszło Następnie polecieliśmy po bilety z pre-akredytacji i niestety, to okazało się zupełną masakrą… Nie dość, że ramiona mojego plecaka się zepsuły, to jeszcze stanie w kolejce zabrało nam trzy godziny z całej imprezy…. Następnie miejsce miała kolejna katorga – mianowicie, dojście przez 4 kilometry do hotelu z tym zepsutym bagażem, co wcale nie było zbyt ciekawe…

Na miejscu byliśmy znów dopiero około osiemnastej, a o szesnastej miała robić kolejne zdjęcia… z zaplanowanej na ten dzień drugiej sesji zrobiłam więc ledwie parę zdjęć i to nie takich, jakbym chciała. Ale cóż, trudno. Kupiłam sobie tego dnia najnowszą książkę Ćwieka, także poprawiłam sobie tym trochę humor

Następnego dnia odkryłam jedną bardzo ciekawą kwestie – wszyscy na konwencie się zapoznawali i bawili razem, a ja nijak nie potrafiłam się w to wczuć. Niemniej, dane było mi być na spotkaniu autorskim z Jakubem Ćwiekiem. Co ciekawe, ja chyba nudziłam się na nim nieco, gdzie osoba mi towarzysząca i w ogóle nie zainteresowana do tej pory jego książkami uznała, że chyba musi obejrzeć parę filmów o których nasz polski autor mówił, przy okazji zapowiadając mi kradzież Grimm City ;D

Później trochę zdjęć, jedzenie, oglądanie targów… w sumie tego dnia przeszliśmy ok. 17 kilometrów, co dla osób nieuprawiających sportu skończyło się totalnym bólem nóg. Nawet dziś ledwo się ruszam… ;P W każdym razie piątek był bardzo spokojny. Na Targach byliśmy dopiero w południe, a przed siódmą miałam pociąg do domu, także skończyło się na łażeniu wokół, bo z torbami niewiele dało się zrobić.

Miałam nadzieję, na autograf Ćwieka, ale ostatecznie i tak bym się pewnie do niego nie dopchała, a przez zdjęcia nie miałam po prostu czasu czekać. Poza książką trafiła mi się też ręcznie robiona zakładka ze średniowieczną klątwą przeciwko kradzieży książki, dwie inne zakładki – jedna z postacią z League of Legends, druga z L’em z Death Note oraz sztylet. Poza tym mam również plakat z Legend Polskich oraz jakąś figurkę z Wedla: przybyli i krzyczeli, że darmowa czekolada jest do rozdania i trafiła mi się poza słodyczami ;D Także choć zakupy zbyt obfite nie były, to jednak coś nowego mi wpadło. Ach, tak mieć z kilka tysięcy i się tam wybrać z takimi funduszami. To byłoby coś. Bo spokojnie połowę z rzeczy od wystawców mogłabym mieć u siebie.

W ogóle, planowałam by wyglądać najlepiej jak się da. Miałam gorset, miałam suknie… ale okazało się, że po prostu fizycznie nie dałabym rady, mając hotel tak daleko… :c A szkoda, bo na prawdę co druga osoba tam w jakiś sposób swoim wyglądem się wyróżniała, czy to przez cosplay, perukę, czy gorset. Cudownie się patrzy na tak kolorową grupę.

Mam nadzieję, że uda mi się wybrać tam za rok – ten pierwszy raz był, bądź co bądź, takim trochę sprawdzeniem, jak całość wygląda i myślę, że następnym razem podeszłabym do wszystkiego spokojniej Zdjęcia będą pojawiały się regularnie na moim fanpage, do którego przejdziecie klikając obrazek na dole, bo jak na razie muszę je po prostu obrobić.

Wczoraj i dziś, tj. 30-31.01 miał miejsce Liskon – konwent w Kędzierzynie Koźlu. Niewielki, niezbyt znany, ale jako, że nie był tak daleko mnie, postanowiłam się na niego wybrać. W przeciwieństwie do wycieczki na Opolcon nie byłam sama – razem ze mną wybrała się moja siostra i jej chłopak

Na konwencie w Opolu, który był moim pierwszym z resztą, czułam się nieco zagubiona, ale generalnie ludzie, otoczenie było dość przyjemne, prelekcje coś wnosiły, a ludzi było na tyle, by cały czas coś się działo. Miałam nadzieję, że na Liskonie będzie tak samo, lub podobnie… 

Niestety, trochę się zawiodłam na całokształcie – i gdyby nie możliwość focenia, uznałabym to za totalną porażkę.

Przede wszystkim, obsługa była, brzydko mówiąc, upierdliwa. Dobrze, machnęłabym ręką na to, że mieli problem, by wpuścić do środka osoby mi towarzyszące. Te zapomniały o zgodzie rodziców i dokumentach (chociaż skoro i tak kupowaliśmy bilety kosztujące 15zł… to było to nieco irytujące), ale… mieć problem by wpuścić do środka cosplayerkę? Bo tak, tak nam się niestety zdarzyło. Wyszłyśmy z Alex, z którą byłam już wcześniej umówiona, na kilka zdjęć do pobliskiego parku. Miała na sobie strój Battle Bunny Riven – broń, królicze uszka, widać na oko, że to cosplay. Problem polegał na tym, że zostawiła wewnątrz identyfikator… Człowiek pilnujący drzwi najpierw miał pretensje o to, że nie ma go przy sobie, by później odprowadzać ją do pomieszczenia, w którym miała swoje rzeczy, aby mu ten identyfikator pokazała… Przepraszam, ale takie traktowanie osób, które przez swój strój urozmaicają całe wydarzenie nie wygląda zbyt pozytywnie. 

Jeśli chodzi o prelekcje, sama zdążyłam być tylko na jednej, prowadzonej przez zupełnie nieprzygotowanego człowieka. Moja siostra zaliczyła wraz z tą dwie – podobno tamta trwała około pięciu minut, po czym prowadzące zajęły się sobą, a uczestnicy sobą… Nie było też zbyt dużego wyboru wśród wystawców, a cała impreza zdawała się być kiepsko przygotowana. Mieliśmy zostać tam do siódmej co najmniej, około siedemnastej już się zbieraliśmy.

Przepraszam, Opolcon nie dość, że większy i lepiej zorganizowany, to jeszcze darmowy. A Liskon? Pieniądze z wejściówek oraz te na dojazd zostały wyrzucone w błoto, krótko mówiąc. 

Przy okazji, podczas robienia zdjęć, po raz kolejny zauważyłam u siebie ogromny brak pewności siebie podczas sesji. Muszę nad tym zdecydowanie popracować… Najchętniej poobserwowałabym jakiegoś fotografa przy pracy, niestety, ceny kursów mnie w tej chwili przerażają, a przez szkołę nie mam za bardzo jak się u kogokolwiek zatrudnić.

Jeśli ktoś na konwencie nie był, bo o nim nie wiedział, a chciałby go odwiedzić w przyszłym roku.