Inne poradniki o psach: „Cocker spaniel angielski” | „Pies” | „Z psem przez stulecia” | „Jak uszczęśliwić psa” | „Zasady chowu i hodowli psów rasowych”

Pozytywne podejście i jego ograniczenia

Jak wychować szczeniaka na szczęśliwego psa? Steven Mann, treser z wieloletnim doświadczeniem, przedstawia swoją filozofię szkolenia tych zwierząt, skupioną na pozytywnej interakcji. To książka dla przyjaciół psów – nie ich posiadaczy.

SQN to wydawnictwo, od którego mam naprawdę wiele książek i z różnych powodów mam do ich wydań słabość. A że poradnik „Dobry piesek! Jak wychować niesfornego szczeniaka” Stevena Manna ma na okładce psa dość bliskiej mi rasy, po prostu zdecydowałam, że sprawdzę, co można znaleźć wewnątrz. Bardziej z ciekawości i chęci analizy takiej książki, niż z potrzeby faktycznego wychowania małego psiaka.

„Dobry piesek!” napisany w blogowym stylu

Zacznijmy więc od kwestii wcale nie najważniejszej w przypadku tego typu lektury, ale dość istotnej dla mnie samej – od stylu autora. Nie czytam nadmiernej ilości poradników, ale i tak zauważyłam tendencję do tego, aby tego typu książki upraszczać pod tym względem do wręcz blogowej formy. „Dobry piesek!” jest właśnie przykładem tego „nurtu”. Autor posługuje się wybitnie uproszczonym i potocznym językiem. W tekście można znaleźć emotikony, a coś takiego jak źródła czy przypisy w przypadku tej pozycji nie istnieje.

Rozumiem trochę, z czego to po części wynika. Grupa docelowa tej książki to nie typowy czytelnik, a nowy właściciel psa – osoba, która niekoniecznie czyta, a powinna przez tę pozycję przebrnąć bez bólu i z przyjemnością. Niemniej jednak wolałabym, aby ta książka została poddana dokładniejszej redakcji.

Dodatkowo sam autor przynajmniej próbuje się kreować na wielkiego przyjaciela psów, który jest wybitnie wręcz entuzjastyczny. Rozumiem, że stare metody szkoleń potrafią być bardzo okrutne i Mann próbuje stworzyć dla nich przeciwwagę, ale przynajmniej dla mnie jego entuzjazm był momentami męczący. Ponadto autor często porównuje zachowania psów do ludzkich, co może tworzyć złudzenie, że psia psychika jest bardzo podobna do naszej. A to właśnie uznanie, że pies to po prostu mniejszy człowiek, tworzy wiele problemów wychowawczych.

Praktyczne porady i dyskusyjne rekomendacje

Skoro zaczęłam od narzekań, omówię też pozostałe rzeczy, które niekoniecznie mi się podobały lub z którymi się nie zgadzam. Tej książce przydałyby się jakieś ilustracje. Nie ma ich wewnątrz, a cała pozycja aż się o to prosi, choć rozumiem, że podniosłoby to cenę wydania.

Jeśli chodzi o treść, mam wrażenie, że porady dotyczące samej tresury są lepsze niż te z pierwszych rozdziałów, odnoszące się do zabierania szczeniaka do domu. Autor chwilami jest dość nierealistyczny w swoim podejściu, proponując na przykład, aby nowy właściciel psa zostawił u hodowcy kocyk lub najlepiej całe legowisko, by przesiąknęło zapachem znanego miejsca. Nie twierdzę, że to zła rada sama w sobie, ale kompletnie nierealistyczna. Jeśli hodowca ma siedem szczeniąt, to gdzie ma te wszystkie legowiska pomieścić? Poza tym nikt nie odda przecież kupującemu szczenię brudnego koca, a szczenięta załatwiają się naprawdę wszędzie. Taki przedmiot już po chwili będzie nadawał się do prania, a nie widzę sensu w przekazywaniu właścicielowi rzeczy pachnącej proszkiem.

Kolejną z tego typu rad jest polecanie przez Manna szelek (w książce błędnie nazywanych uprzężą). Autor zdaje się nie wiedzieć, że źle dobrane szelki mogą szczenię po prostu skrzywdzić, blokując mu ruchy łopatki. Z kolei dobrze dobrane szelki to model szyty na miarę, którego nie opłaca się kupować rosnącemu maluchowi.

Czy warto sięgnąć po poradnik „Dobry piesek!”?

Poza takimi elementami sama treść jest… po prostu w porządku, zwłaszcza gdy pozbawimy ją tej wręcz sztucznie pozytywnej otoczki. Nie zgadzam się idealnie ze wszystkim, ale Mann zwraca uwagę na kilka spraw, które nawet mi gdzieś umknęły. Na ile znam zachowanie psów, na tyle mogę stwierdzić, że te rady i sposoby powinny zadziałać przy szczenięciu, które dopiero poznaje świat.

Pamiętajcie jednak, że autor skupia się tu na psiakach będących czystymi kartami: nieskrzywdzonych, dobrze socjalizowanych od wieku szczenięcego i mających typowe dla takich psów wyzwania. Jeśli posiadacie psiaka z poważniejszymi problemami behawioralnymi, ta książka raczej nie pomoże Wam ich rozwiązać.

Koniec końców… to nieidealna książka, którą mimo wszystko można polecić osobom zaczynającym swoją przygodę z psem. Jest dość łatwo dostępna, skupia się na najbardziej problematycznych kwestiach wychowania szczenięcia i naprawdę może być pomocna. Nie można jednak przy niej zapominać, że każdą z rad warto najpierw przefiltrować i usunąć z niej tonę nieco sztucznego, pozytywnego podejścia autora, bo przez nie niektóre treści stają się po prostu zbyt naiwne.

Tytuł: Dobry piesek! Jak wychować niesfornego szczeniaka

Autor: Steven Mann

Liczba stron: 267

Gatunek: poradnik

Wydanie: SQN, 2020

Inne poradniki o psach: „Cocker spaniel angielski” | „Pies” | „Z psem przez stulecia” | „Jak uszczęśliwić psa”

Od czego zacząć hodowlę psów rasowych?

Jesteś miłośnikiem psów i planujesz zacząć je hodować… ale nie wiesz, od czego zacząć? A może po prostu planujesz zakup psa rasowego? Jeśli tak, to książka dla Ciebie.

W moich poszukiwaniach ciekawych książek o psach trafiłam na „Zasady chowu i hodowli psów rasowych”. To kolejny poradnik kynologiczny wydany w latach 90., który trafił w moje ręce, i chyba jedyny, który zawiera komentarz Genowefy Ratajczak, ówczesnej prezes Związku Kynologicznego w Polsce. Dzięki temu możemy być pewni, że to, co znajduje się wewnątrz, jest przynajmniej w dużej mierze zgodne z tym, co w tamtym czasie wyznawała największa w naszym kraju organizacja kynologiczna.

„Zasady chowu i hodowli psów rasowych” nie wyróżnia się

Muszę jednak przyznać, że… ta książka niekoniecznie różni się od innych podobnych tytułów, które wpadły mi w ręce. Nie potrafię nawet znaleźć jakiejś konkretnej rzeczy, która wyróżniałaby ją na ich tle. Tytuł zapowiada wprawdzie konkretne informacje kierowane do profesjonalistów, ale tak naprawdę to po prostu kolejny poradnik, który skupia się na tym, jak kupić psa, skąd go wziąć, jak się nim zajmować, jak go szkolić itd.

Mamy oczywiście rozdziały poświęcone rozmnażaniu psów i wystawom, ale szczerze przyznam, że obie te kwestie także są standardem poruszanym w takich książkach, o ile dotyczą one psów rasowych. W związku z tym tak naprawdę nie widzę tu nic, co w jakikolwiek sposób wyróżniałoby tę książkę.

Czy ta książka daje radę merytorycznie?

Jak jednak ten tytuł wypada pod względem merytorycznym? W dalszym ciągu: poprawnie, ale w żadnym stopniu ponadprzeciętnie. Porady, które w niej znalazłam, nie odbiegają od tych, które czytałam w pozostałych poradnikach z lat 80. i 90.

Tak jak w tamtych, tak i w tym dostajemy informacje o tym, że najlepsze posłanie dla psa zrobimy w domu z drewna, że psom należy podawać konkretne rodzaje mięsa, zbóż i warzyw (bo w tamtym okresie suche karmy nie były tak łatwo dostępne), że kojec to nie klatka, a buda ma być dopasowana do rozmiaru psa. Gdyby te książki były wydawane dzisiaj, jestem prawie pewna, że przynajmniej na okładce znalazłaby się dodatkowa informacja: „DIY – ciekawe instrukcje!!!”. W końcu wtedy wiele rzeczy dla psów trzeba było faktycznie robić własnoręcznie.

Ciekawie wydana książka o psach

Przy tym wszystkim to chyba jedna z ciekawiej wydanych starszych książek o psach, po jaką sięgnęłam. Wewnątrz, na śliskim papierze, znajdziemy zdjęcia konkretnych ras. To miła odmiana po czarno-białych fotografiach drukowanych na zwykłym, książkowym papierze.

„Zasady chowu i hodowli psów rasowych” to książka naprawdę bezpieczna. Podążając za poradami Szymankiewicza, czasem pójdziemy dłuższą drogą, ale psu raczej nie stanie się krzywda. Niemniej jest to już nieco przestarzała książka i mimo wszystko sama traktuję ją jako ciekawostkę, a nie idealne źródło wiedzy o aktualnym stanie kynologii.

Tytuł: Zasady chowu i hodowli psów rasowych

Autor: Marian Szymankiewicz

Liczba stron: 173

Gatunek: poradnik

Wydanie: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1993

Inne poradniki o psach: „Cocker spaniel angielski” | „Pies” | „Z psem przez stulecia”

Imigrant Cesar Millan

Cesar Millan niegdyś był nielegalnym imigrantem bez grosza przy duszy. Obecnie jest znanym na całym świecie zaklinaczem psów. W swojej książce daje praktyczne rady dotyczące podstawowego wychowania czworonogów.

Jako dziecko naprawdę często oglądałam programy przyrodnicze. Cesar Millan pojawił się jednak w okresie, w którym odchodziłam już od oglądania telewizji, dlatego choć kojarzę jego program, to nigdy nie śledziłam go regularnie. Dzięki temu do „Jak uszczęśliwić psa” mogłam podejść stosunkowo neutralnie.

„Jak uszczęśliwić psa” to książka, którą dobrze się czyta

Ostatecznie… to nie jest zła książka, szczególnie jeśli chodzi o to, jak się ją czyta. Millan pisze bardzo lekko, choć muszę przyznać, że zdarza mu się często zapętlać i powtarzać to samo. Poradnik jest jednak naprawdę dobrze przygotowany pod kątem graficznym i bardzo łatwo się w nim odnaleźć, znajdując odpowiedzi na nurtujące nas pytania.

Nie podoba mi się to wydanie

Trochę żałuję, że wydawca zdecydował się na niskiej jakości papier i tak brzydką okładkę. Przez liczbę grafik oraz zastosowanych rozwiązań wewnątrz „Jak uszczęśliwić psa” wręcz prosi się o ładne wydanie z kolorowymi zdjęciami. Szczególnie że cena okładkowa – 39,90 zł – jest stosunkowo wysoka jak na tak cieniutką książkę.

Trudno mi ocenić względy merytorycznie

Wróćmy jednak do treści książki. Trudno jest mi ją profesjonalnie ocenić: choć mam duży kontakt z psami, to nie jestem behawiorystką. Niemniej na pewno nie zgadzam się ze wszystkim, co autor przytacza, mimo że Millan co najmniej jedną rzecz robi tu zdecydowanie dobrze. Mianowicie tłumaczy, że pies to nie człowiek i nie wolno go tak traktować.

Naprawdę wiele „bitew” stoczyłam z miłośnikami psów pozbawionymi jakiegokolwiek zaplecza pod względem wiedzy, próbując wyjaśnić ludziom tę – dla mnie oczywistą – kwestię. Millan stara się to robić z taktem, ale jednocześnie dosadnie, dlatego mam nadzieję, że choćby pod tym względem otworzy niektórym oczy. Szczególnie że profesjonaliście łatwiej zaufać niż osobie, która nigdy zawodowo nie pracowała z psami.

Po co tak kategorycznie?

Czytając rady Millana, czasami zadawałam sobie pytanie: po co? Czemu tak kategorycznie? Rozumiem, że pies wymaga innego podejścia niż człowiek, ale jeśli np. zwierzę idzie grzecznie na smyczy, nie ciągnie, ale czasem wyjdzie przede mnie, nie sądzę, aby było to coś, za co należy je od razu karać. Choćby odnosząc się do analogii wilczego stada, którą autor często przywołuje: w takim stadzie mamy oczywiście przywódców, ale stado funkcjonuje jako jeden organizm. To zwierzę z lepszym węchem wyjdzie na przód, by tropić. A nie ma co ukrywać – nasze psy są w tropieniu lepsze.

Na pewno „Jak uszczęśliwić psa” wymaga od czytelnika aktywnego zaangażowania w tekst. Każdy pies jest inny i każdy wymaga indywidualnego podejścia. Tego typu książka ma szansę pomóc nam się rozwinąć i stać się lepszym właścicielem, ale na pewno nie rozwiąże wszystkich naszych problemów z pupilem. Niemniej, jeśli ktoś szuka literatury na temat psich zachowań i chce zrobić porządny research w tym temacie, to myślę, że po pozycję tak popularnego behawiorysty warto sięgnąć. Choćby po to, aby wyrobić sobie własną opinię i próbować być lepszym człowiekiem dla swojego psa.

Tytuł: Jak uszczęśliwić psa

Autor: Ceasar Millan

Tłumaczenie: Maciej Lorenc

Liczba stron: 224

Gatunek: poradnik

Wydanie: National Geographic, Warszawa 2014

Inne poradniki o psach: „Cocker spaniel angielski” | „Pies”

Co złączyło ścieżki człowieka i psa?

Pies od lat jest uznawany za najlepszego przyjaciela człowieka. Co jednak złączyło nasze ścieżki?

„Z psem przez stulecia” to książka specyficzna: ni to książka naukowa, ni to dziwna literatura faktu. Oryginalnie została wydana w latach 50. XX wieku, a w Polsce pojawiła się w 1968 roku. Nie jest to więc pozycja wyjątkowo aktualna, chociaż przynajmniej teoretycznie jej historyczna część powinna być rzetelna i oparta na sprawdzonych źródłach.

Problem polega na tym, że „Z psem przez stulecia” Hansa Bauera to książka absolutnie pozbawiona przypisów. Czytając ją, miałam wrażenie, że to trochę taki współczesny wpis blogowy. Autor informuje nas o tym, co kiedyś usłyszał lub wyczytał. Czasem podaje zdawkowe i niepotrzebne informacje (jakiś pies zrobił tak i tak w jakimś mieście w Europie).

„Z psem przez stulecia” nie wie, czym chce być

Książka czasem też nie wie, czym chce być. Ma przedstawić czytelnikowi historię ludzko-psiej relacji od starożytności, a może pokazać, jak wygląda ona obecnie? A może jednak lepiej najpierw wyjaśnić czytelnikowi, jak wygląda psia psychika, bo inaczej nie zrozumie treści? Czytając, miałam wrażenie, że autor w żaden sposób nie usystematyzował historii życia psa i człowieka, przedstawiając informacje w stosunkowo losowej kolejności.

Nie dziwi, że dobrze się to czyta

Nie zmienia to faktu, że „Z psem przez stulecia” bardzo dobrze się czyta. Choć nie jest to zaskoczeniem, jeśli spojrzymy na tłumacza tego tytułu. Jan Żabiński to niezwykła postać wśród polskich zoologów: niegdyś dyrektor warszawskiego zoo, który w trakcie II wojny światowej troszczył się zarówno o zwierzęta, jak i o ludzi, potem radiowiec, odsunięty od prowadzenia swojego ukochanego ogrodu w związku z zatargami z ówczesną władzą. To człowiek z pasją, co chyba po prostu w tym tłumaczeniu widać.

Czy samo wnętrze książki jednak cokolwiek wnosi? Tak, ale… nie dla kogoś, kto jest psiarzem od lat. O większości historii podawanych przez autora po prostu słyszałam; brakowało mi konkretnej, dokładnej analizy relacji człowieka z psem. Ponadto zawsze w przypadku takich książek należy wziąć pod uwagę ich wiek. Wiele faktów podawanych przez Bauera mogło się zdezaktualizować i zanim wykorzystamy gdzieś jego informacje, warto je dodatkowo zweryfikować, nie tylko ze względu na brak przypisów.

Wnętrze pełne zdjęć

Warto jeszcze w przypadku tej pozycji nadmienić, że wewnątrz nie brakuje czarno-białych zdjęć, które w ciekawy sposób mogą przenieść nas w przeszłość i pokazać, jak kilkadziesiąt lat temu wyglądały psy konkretnych ras. Warto pamiętać, że niektóre z nich przez te dziesięciolecia naprawdę się zmieniły. Choć wzorce teoretycznie pozostały te same, zwierzęta potrafią naprawdę diametralnie różnić się od tych, które widzimy współcześnie na ringach wystawowych.

Jak w przypadku wielu starszych książek poradnikowych, tak i „Z psem przez stulecia” jest raczej ciekawostką niż pozycją, po którą koniecznie trzeba sięgnąć. Nie mogę jednak zaprzeczyć, że bardzo podoba mi się sam jej zamysł i bardzo chętnie sięgnęłabym po coś o tej samej tematyce, tylko współczesnego i lepiej opracowanego.

Tytuł: Z psem przez stulecia

Autor: Hans Bauer

Tłumaczenie: Jan Żabiśki

Liczba stron: 239

Gatunek: literatura faktu

Wydanie: Wiedza Powszechna, Warszawa 1968

Inne poradniki o psach: „Cocker spaniel angielski” 

Czy wiesz, jakie potrzeby ma pies?

Nim w naszym domu pojawi się pies, należy zorientować się, jakie są jego potrzeby. Krystyna Milczarek przedstawia podstawy opieki nad tymi zwierzętami.

Książka „Pies” Krystyny Milczarek to moje kolejne spotkanie z leciwymi już poradnikami dla właścicieli psów. Poprzednio jednak miałam do czynienia z pozycją skupiającą się tylko na jednej rasie. „Pies” zaś opowiada o tych zwierzętach raczej ogólnie i ma też mniej broszurową formę, choć w dalszym ciągu jest książką raczej krótką.

„Pies” z 1990 roku

Ta pozycja pojawiła się na rynku w 1990 roku, czyli w czasie, gdy nie było na nim dostępnych karm suchych w takiej ilości jak dzisiaj; w czasie, gdy świadomość ludzi dotycząca psów rasowych była mniejsza, i w czasie, gdy samo podejście Związku Kynologicznego w Polsce do hodowli było zdecydowanie inne. To sprawia, że z oczywistych względów wiele informacji jest przestarzałych, i podejrzewam, że ten fakt będzie dotyczył każdej polskiej pozycji tego typu, jaka wpadnie mi w ręce.

Autorka nie ma kierunkowego wykształcenia

Należy też zauważyć, że Krystyna Milczarek to osoba bez kierunkowego wykształcenia związanego z kynologią. Widać to też częściowo w tekście. Jest to poradnik bez konkretnych przypisów (na końcu znajdziemy jednak bibliografię), a sama autorka często wtrąca w tekście swoje życiowe historie.

Tekst czyta się raczej lekko i przyjemnie. Nie jest wprawdzie szczególnie odkrywczy, ale większość rad autorki, które nie miały jak się „zestarzeć” (np. tych dotyczących układania psa), jest po prostu poprawna. Nie mam żadnych większych merytorycznych zarzutów pod tym kątem, choć kilka rzeczy trochę mnie zasmuciło albo rozśmieszyło. Przykładowo ZKwP przez dość długi czas uznawał za rasowe sześć wybranych szczeniąt z miotu (obecnie każdy pies dostaje dokumenty). Autorka w tekście pisze o tym, ile szczeniąt suka jest w stanie bez problemu wychować, wspomina o tej zasadzie ZKwP, po czym informuje nas, że w przypadku nadmiaru zwierząt najlepszym wyjściem będzie ich eutanazja, jakby sugerując, że każdy szczeniak powyżej tej szóstki nie ma racji bytu.

Z własnego doświadczenia wiem, że już w przypadku średnich ras często rodzi się siedem–osiem szczeniąt, a u dużych psów miot liczący sześć szczeniąt to… mały miot. Suka zwykle bez problemu jest w stanie wychować większą liczbę młodych, nawet zakładając, że w latach 90. dostęp do sztucznego mleka był trudniejszy. Wydaje mi się, że ten fragment bardzo mocno pokazuje różnicę między sposobem myślenia sprzed prawie trzydziestu lat a tym, co sądzimy dzisiaj.

Tak lepiej nie nazywać psów

Drugim fragmentem, który w tym przypadku mnie rozbawił, było sugerowanie przez autorkę, aby dużych psów nie nazywać zdrobnieniami z powodu… szacunku do psa. Absolutnie nie mam pojęcia, co ta wstawka miała pokazać czytelnikowi.

Na pewno ciekawa w przypadku „Psa” jest sama konstrukcja książki. Dostajemy tu zarówno informacje na temat budowy psa, jak i dość dokładny opis substancji odżywczych, które musimy mu dostarczyć; w pozycji można znaleźć też opisy chorób czy omówienie kwestii prawnych. To zdecydowanie ciekawe elementy, choć oczywiście przy większości z nich obecnie obawiałabym się o aktualność zawartych danych, dlatego na pewno nie można dziś sięgać po tę książkę, traktując ją jako perfekcyjny poradnik.

Nie tylko mieć, ale też hodować

Miałam też wrażenie, że autorka kieruje książkę przede wszystkim do tych, którzy chcą zacząć psy nie tylko mieć, ale i hodować – wiele miejsca zostało poświęcone opisowi rozwoju szczeniąt i opieki nad miotem.

W swoich czasach „Pies” na pewno był ciekawym poradnikiem, a obecnie zapewnił mi interesujące spotkanie ze starszą literaturą fachową. Nie żałuję sięgnięcia po niego, chociaż jednocześnie raczej nie jest to książka, którą będę polecać standardowemu czytelnikowi. Jeśli ktoś po prostu szuka informacji na temat psów i nie próbuje „badać” tematu (tak jak ja robię to w ostatnich miesiącach), raczej nie ma celu w sięganiu po książki tego typu.

Tytuł: Pies

Autor: Katarzyna Milczarek

Liczba stron: 94

Gatunek: poradnik

Wydanie: Warta, Warszawa 1990

Dowiedz się więcej o różnych poradnikach!

Dowiedz się o cocker spanielach angielskich

Jak powstała rasa cocker spanieli angielskich? Skąd wziąć psa tej rasy i jak się nim zajmować?

Szykując parę artykułów na temat psów, uznałam, że sięgnę po jakieś tytuły z tym związane. I tak trafiła do mnie książka o jakże jasnym i prostym tytule: „Cocker spaniel angielski”, traktująca – rzecz jasna – o tej rasie. To poradnik wydany w latach 80., napisany przez Halinę Woner, który jednak, szczerze mówiąc, trudno nazwać pełnoprawną „książką”. Wprawdzie ma przypisany numer ISBN, ale formą przypomina bardziej broszurę: to w końcu zaledwie sześćdziesiąt dwie strony.

„Cocker spaniel angielski” to gratka dla miłośników psów i historii

Jak jednak wypada wnętrze tej niewielkiej książeczki? Muszę przyznać, że dla osób zainteresowanych psami czy fanów tej konkretnej rasy to nie lada gratka, głównie przez wiek „Cocker spaniela angielskiego”: to już właściwie historyczne, przestarzałe dzieło, które po prostu może pokazać, jak zmieniło się postrzeganie psa przez ostatnie trzydzieści-czterdzieści lat.

Co znajduje się wewnątrz tego poradnika?

Co możemy znaleźć wewnątrz? Właściwie książka Woner to typowy poradnik przeznaczony dla osoby, która psa dopiero planuje kupić, tyle tylko, że nastawiony na konkretną rasę. Dostajemy więc krótką historię rasy, zarówno w Polsce, jak i na świecie (która okazała się dla mnie jej najciekawszą częścią), wzorzec tych psów (obecnie dostępny za darmo w sieci), trochę o zasadach hodowli (niby cocker spanieli, ale to w gruncie rzeczy uniwersalny temat) oraz sporo o karmieniu, leczeniu, pielęgnacji i wychowaniu. W tekście autorka często stara się zaznaczać, że chodzi jej głównie o tę konkretną rasę, ale wydaje mi się, że nie trzeba być geniuszem, by zauważyć, że większość tych tematów będzie pokrywać się z opieką nad jakimkolwiek psem.

Upływ czasu jest najciekawszy

Jak wspominałam, najciekawszym elementem „Cocker spaniela angielskiego” jest widoczny już upływ czasu. Dziś w standardowej, ogólnej książce tego typu dowiemy się raczej, że psu najlepiej „zrobi” dobrej jakości, kupna karma, a jeśli chcemy mu gotować, powinniśmy udać się do weterynarza. Woner zaś daje nam rozpiskę tego, co zwierzę powinno jeść: oczywiście w okresie PRL-u suche karmy albo nie były dostępne, albo były dostępne słabo, więc jest to jak najbardziej uzasadnione. Ponadto dziś w takich poradnikach raczej nie przeczytamy o krzywicy, bo… po prostu zwykle zakłada się, że ten problem wśród psów nie funkcjonuje. Woner zaś zwraca na to uwagę. Oczywiście przestarzałe będą też informacje podane na końcu książki, opisujące, jak powinniśmy dopełnić wszystkich formalności związanych z posiadaniem psa rasowego.

To ciekawostka dla psiarzy

Powiedziałabym, że dziś „Cocker spaniel angielski” to książka tylko dla psiarzy: bo choć jest sympatyczną ciekawostką, to obawiam się, że osoby niezorientowane w temacie mogą próbować przenieść podane przykłady i propozycje dość dokładnie do swojego życia, a jeśli nie znamy tematu, bardzo łatwo możemy „uwierzyć” w rzeczy bardzo przestarzałe, o których dzisiaj po prostu wiemy więcej. Sama autorka jednak wydaje się osobą kompetentną i wierzę, że ta książeczka to pozycja, która zawierała najświeższe informacje dotyczące opieki nad psami z lat 80.

Tytuł: Cocker spaniel angielski

Autor: Halina Woner

Liczba stron: 62

Gatunek: poradnik

Wydanie: wyd. Akcydensowe, Warszawa 1986

Sprawdź recenzje innych poradników: „Rzeczowo o modzie męskiej” | „Mydło i mazidło” | „Pisać skutecznie” | „Super laska. Skończ z dietetyczną recydywą!”

Co robić w razie choroby?

Jak zachowywać się w trakcie choroby? Jak jej przeciwdziałać? Orina Krajewska próbuje odpowiedzieć na to pytanie, rozmawiając z trzynastoma specjalistami z różnych dziedzin, którzy jednak zgadzają się w jednym – same leki to za mało. To kompleksowe leczenie i przeciwdziałanie dadzą najlepsze efekty.

Do tekstów poradnikowych – nieważne, czy chodzi o książkę, czy artykuł na stronie internetowej – podchodzę raczej ostrożnie. Zwykle tego typu treści pozbawione są głębszej treści merytorycznej i powtarzają właściwie coś, co każdy przeciętny człowiek wie. Na dodatek autor często po prostu przelewa własne poglądy na karty książki, co niekoniecznie poprawia jakość materiału. Na całe szczęście „Holistyczne ścieżki zdrowia. Bądź” to książka, która trochę się tym schematom wymyka.

„Holistyczne ścieżki zdrowia. Bądź” to prosta myśl przewodnia

Sama myśl przewodnia książki Krajewskiej jest bardzo prosta i wydaje mi się, że dla wszystkich dość oczywista: aby zostać w pełni wyleczonym czy po prostu być w pełni zdrowym, musimy patrzeć na ciało jako na całość. Dieta, ruch, dobre samopoczucie i odpowiednie leczenie powinny współistnieć ze sobą w harmonii. W związku z tym praktycznie każdy z wywiadów, które przeprowadza autorka, cały czas oscyluje wokół tych myśli. Ale właśnie tu Krajewska robi tę jedną, tak istotną dla tej książki rzecz – oddaje głos osobom, które są specjalistami w danej dziedzinie. Dzięki temu poza pustymi frazesami ta książka zawiera naprawdę cenne spostrzeżenia, wskazówki i ciekawostki, z których faktycznie można skorzystać. Zwłaszcza że często są to po prostu rzeczy dostępne dla przeciętnego człowieka właściwie od ręki.

Specjaliści wybrani przez autorkę wydają się brzmieć naprawdę profesjonalnie. Sama nie mam odpowiedniej wiedzy, by w pełni zweryfikować ich tezy i twierdzenia, ale nie zauważyłam w książce żadnego faktu, który byłby zupełnie wyrwany z kontekstu i niewiarygodny. Oczywiście należy wziąć pod uwagę, że każda z tych osób ma swoją własną opinię i osobiście nie zawsze w pełni się z nią zgadzałam, ale fakty i cudze zdania są dość dobrze rozdzielone, dlatego absolutnie mi to nie przeszkadzało. W końcu zupełnie obiektywny wywiad po prostu nie istnieje, prawda?

To dobrze wydany poradnik

Podoba mi się też wydanie tej książki i koncepcja na nią sama w sobie. „Holistyczne ścieżki zdrowia” stanowią po prostu podstawowe kompendium dla osób, które chcą z jakiegoś powodu zacząć interesować się tematyką związaną ze zdrowiem. Po każdym wywiadzie dostajemy zbiór „wskazówek” związany z jego tematem (pomysły na ćwiczenia, na posiłek itd.), a także listę książek, do których możemy sięgnąć w celu pogłębienia tematyki. Wydaje mi się, że to czyni tę pozycję naprawdę bardzo przystępną i po prostu przydatną.

Dodatkowo dostajemy egzemplarz, który jest naprawdę ładnie wydany. Grube strony, drobne ilustracje, kolorowe kartki ze zdjęciami wewnątrz – to wszystko sprawia, że książka Krajewskiej wydaje się bardziej przystępna i przyjemniejsza. Nie odstrasza, wręcz przeciwnie.

Ta książka pozytywnie mnie zaskoczyła

Czuję się naprawdę pozytywnie zaskoczona tym tytułem. Rzetelne podejście do tematyki, zdrowe i raczej logiczne podejście zarówno ze strony autorki, jak i osób, z którymi przeprowadzała wywiady, sprawiają, że to po prostu wartościowa lektura. Dlatego jeśli tylko jesteście zainteresowani tą tematyką, niezależnie od tego, czy chcecie jedynie zaspokoić swoją ciekawość, przeciwdziałać chorobie, czy szukacie pomocy w leczeniu – ta pozycja może się okazać dla Was po prostu przydatna.

Poznaj również recenzje literatury obyczajowej, która może Ci się spodobać!

Tytuł: Holistyczne ścieżki zdrowia. Bądź

Autor: Orina Krajewska

Liczba stron: 240

Gatunek: poradnik

Wydanie: Sensus, Gliwice 2018

Sprawdź recenzje innych poradników: „Rzeczowo o modzie męskiej” | „Mydło i mazidło” | „Pisać skutecznie”

Jak zmienić sposób myślenia o odchudzaniu?

Restrykcyjne diety nie pomagają – mimo usilnych starań nie potrafisz utrzymać swojej idealnej wagi. Wydaje Ci się, że nie masz silnej woli? Bzdura! Po prostu musisz zmienić swój sposób myślenia o odchudzaniu.

Ponieważ mam w rodzinie osobę studiującą dietetykę, w moje ręce wpadła dość nietypowa – jak na mnie – pozycja. „Super laska. Skończ z dietetyczną recydywą!” to poradnik autorstwa Anny Gruszczyńskiej, blogerki po przejściach, która stara się pomagać kobietom zdrowo się odżywiać i myśleć o sobie w zdrowy sposób. Wprawdzie słyszałam o niej już przed sięgnięciem po tę różową książkę, ale nigdy nie zagłębiałam się w jej poglądy. I choć sama tematyka nie była dla mnie szczególnie interesująca, to muszę przyznać, że „Super laska” to całkiem niezły, choć niepozbawiony wad, poradnik.

To, co zaskoczyło mnie po otwarciu książki, to jej forma. „Super laska” jest połączeniem zwykłego poradnika z bardzo uroczymi ilustracjami oraz książki pokroju „Zniszcz ten dziennik”, która proponuje czytelnikowi różnego typu zadania.

„Super laska. Skończ z dietetyczną recydywą!” ma zbędne elementy

I tu właśnie zaczyna się mój pierwszy problem z tym tytułem. Choć po otwarciu wygląda naprawdę ładnie, to osobiście uważam, że niektóre z elementów do wypełniania są po prostu zbędne. Jak najbardziej rozumiem, po co wewnątrz znajdują się miejsca do uzupełniania, dzienniki i tak dalej, ale poza tym znajdziemy tam co najmniej kilkanaście stron z dopiskiem „Zapisz, aby nie zapomnieć”, a po jednej z sekcji za każdym razem dostajemy dwa mandale do pokolorowania i jakąś „łamigłówkę”, która niekoniecznie związana jest z jedzeniem (np. labirynt). Mam wrażenie, że te elementy zostały wsadzone tu trochę na siłę, byle wypełnić wydanie. Autorka w żaden sposób nie argumentuje, dlaczego mamy to wypełniać i kolorować, dlatego nijak ma się to do treści książki.

To bardzo przystępny poradnik

Sam tekst Gruszczyńskiej jest bardzo lekki, przystępny i sympatyczny. Ponadto, choć nie jestem dietetykiem, mam wrażenie, że jej rady są bardzo bezpieczne, a przy tym logiczne i konkretne, przez co naprawdę mogą pomóc osobom niepotrafiącym zrzucić zbędnych kilogramów. Autorka przykłada dużą wagę nie tyle do samego jedzenia, ile do zmiany sposobu myślenia o nim i o swoim ciele. Jednocześnie poradnik jest napisany dość konkretnie: choć zawiera dużo informacji, tekstu wewnątrz nie ma aż tak wiele, bo większą część miejsca zajmują ilustracje.

Poza zwykłą treścią w „Super lasce” znajdują się zielone strony z dość łatwymi, zdrowymi przepisami – to bardzo przyjemny dodatek i, szczerze mówiąc, sama mam ochotę coś z przedstawionych posiłków przygotować. Szczególnie że w większości nie są one szczególnie wymyślne i nawet jeśli danego składnika nie mamy w domu, to bez problemu możemy go kupić.

„Super laska” to przyjemny poradnik, który powinien spodobać się przede wszystkim nastolatkom i młodym kobietom: jego przystępna forma sprawia, że raczej nie zrazi, a może faktycznie pomóc w zmianie nastawienia. Oczywiście dojrzałe osoby również mogą tu coś dla siebie znaleźć (same w sobie rady Gruszczyńskiej są bardzo uniwersalne, niezależne od płci czy wieku), ale mam wrażenie, że stosunkowo naiwne ilustracje i to, w jaki sposób autorka zwraca się do czytelniczki, niekoniecznie wzbudzą sympatię osoby nieprzyzwyczajonej do dość „blogowej” formy treści.

Szczupła osoba, owszem, poczęstuje się ciastem, pójdzie na pizzę, pominie trening, ale to nie jest jej norma! Normą dla niej jest racjonalne odżywianie i ruch. Jej świat nie jest czarno-biały: albo robię wszystko na 100%, albo nie robię tego wcale!

Fragment „Super laska. Skończ z dietetyczną recydywą!” Anny Gruszczyńskiej

Tytuł: Super laska. Skończ z dietetyczną recydywą!

Autor: Anna Gruszczyńska

Liczba stron: 226

Gatunek: poradnik

Wydanie: SQN, Kraków 2018

Poznaj więcej ciekawych poradników!

Jak należy się ubrać… zależnie od okazji?

W co najlepiej ubrać się na ślub przyjaciela? Jak dobrać garnitur, a jak krawat? Jak łączyć kolory? Znany bloger krok po kroku pokazuje, jak mężczyzna musi się ubrać, aby wyglądać modnie i elegancko zarazem.

Czasem książki trafiają do mnie przypadkiem i dla nikogo nie powinno być zdziwieniem, że „Rzeczowo o modzie męskiej” była jedną z takich pozycji. Już sam tytuł sugeruje, że nie jest to coś, po co bym sięgnęła. Ani ze mnie facet, ani człowiek zainteresowany modą. Ale skoro już do mnie trafiła, zabrałam się za nią i… muszę przyznać, że ta książka to po prostu kawałek dobrej roboty.

Dla kogo jest „Rzeczowo o modzie męskiej”?

W trakcie lektury miałam wrażenie, że cel istnienia tej książki jest prosty. „Rzeczowo o modzie męskiej” ma pokazać przeciętnemu facetowi, jak wyglądać elegancko, nawet w wersji codziennej. Poza tym, jako że moda męska jest bardziej „ścisła” niż damska, dostajemy na tacy dokładne informacje dotyczące rozmiarów w centymetrach czy proporcji, które możemy zobaczyć na zdjęciach. Wydaje mi się, że dzięki temu żaden pan się nie pogubi, nawet jeśli wcześniej modę miał w czterech literach.

Warstwa treściowa jest przystępna i faktycznie, jak tytuł wskazuje, mocno rzeczowa. Niemniej czasem autorowi zdarzają się wstawki pokroju: „X nie może być ani za duże, ani za małe” – co chyba jest dość oczywiste i bez tego można byłoby się obyć. Niemniej to dalej kawałek dobrego poradnika, który wszystko wyjaśnia wizualnie. Wewnątrz znajdziemy naprawdę masę przykładów, zarówno w formie zdjęć, jak i ilustracji, i jeśli nie mamy pojęcia o męskiej modzie, „Rzeczowo o modzie męskiej” da nam mocne podstawy. Oczywiście jednocześnie nie jest to książka nadzwyczaj odkrywcza ani specjalistyczna – ma trafić przede wszystkim do osoby początkującej w tym temacie.

„Rzeczowo o modzie męskiej” to dobrze zaprojektowana książka

To, co jest w przypadku tej lektury przyjemne, to fakt, że została skomponowana bardzo elegancko i przejrzyście. To naprawdę ładnie wydana książka, którą wręcz chce się przeglądać. Wystarczy rzut oka, by znaleźć konkretną poradę. Dobrze oddzielone są też „ciekawostki”: słownikowe definicje i porady mają osobne ramki, dzięki czemu bez problemu je znajdziemy. Podoba mi się też fakt, że autor często podaje nam krótką informację dotyczącą historii danego kroju czy w ogóle części ubioru. Dzięki temu każdy zainteresowany modą, nie tylko mężczyzna, może znaleźć tu coś dla siebie.

Nie zmienia to jednak faktu, że to książka przede wszystkim dla mężczyzn. Ja, jako kobieta, nie byłam w stanie znaleźć w niej wielu praktycznych informacji dla samej siebie, a to, co tu się jednak znalazło, w większości przypadków i tak już wiedziałam. Ale co tu dużo mówić – tytuł jasno sugeruje, z czym mamy do czynienia.

„Rzeczowo o modzie męskiej” to – w moim odczuciu – idealna książka na prezent. Prezentuje się naprawdę bardzo dobrze, jest miła dla oka i zawiera ogromną ilość konkretnych informacji. Poza tym to po prostu dobra lektura dla każdego mężczyzny, który chce zwrócić uwagę na swój ubiór (choćby przez rozpoczęcie pracy w korporacji) i nie wie, od czego zacząć.

Tytuł: Rzeczowo o modzie męskiej

Autor: Michał Kędziorek

Liczba stron: 320

Gatunek: poradnik

Wydanie: SQN, Kraków 2017

Poznaj wiecej poradników!

Dowiedz się wiecej o pielęgnacji skóry

Stań się czarownicą i zadbaj o swoją urodę! „Mydło i mazidło, czyli jak zostać czarownicą” zawiera rady dotyczące dbania o skórę oraz liczne przepisy na domowe kosmetyki, dzięki którym nauczysz się, jak wyczarować idealne dla siebie produkty.

Pielęgnacją naturalną jestem zaledwie trochę zainteresowana: staram się wybierać kosmetyki z głową, ale że nie jestem alergikiem, to nie mam obaw przed spontanicznymi zakupami. Nie przeczę jednak, że zdarza mi się oglądać kanały na YouTube dotyczące tworzenia kosmetyków: nieczęsto zdarza mi się robić cokolwiek, ale lubię czasem na coś takiego popatrzeć w tle. Dlatego sięgając po ten poradnik, miałam już jakąś wiedzę teoretyczną na ten temat. Jak wypadł? Dla kogo jest ta książka? Już opowiadam!

„Mydło i mazidło” to dość podstawowe informacje

Zacznijmy może od samej strony merytorycznej książki. „Mydło i mazidło” to poradnik podzielony na dwie główne części. Na początku dostajemy dawkę podstawowych informacji na temat pielęgnacji skóry. To rzeczy na tyle podstawowe, że bez problemu znajdziemy je również w sieci, jednak wiadomo, że zwykle przyjemniej czyta się takie rzeczy w formie wydrukowanej, po korekcie.

Przy okazji w tej dawce informacji można znaleźć też kilka spisów z podstawowymi składnikami, zawierające krótkie opisy dotyczące tego, czym są, skąd pochodzą i jakie mają zastosowania. Druga część książki to przepisy, podzielone na stopnie trudności, które można wykonać samodzielnie w domu: wiele z nich zawiera zaledwie kilka składników, z których część na pewno macie w domu, a jeśli nie – często znajdziecie je bez problemu w drogerii.

Nie znalazłam w treści żadnych konkretnych, większych błędów: autorki książki wiedzą, o czym piszą. Na dodatek wszystko podane jest bardzo lekko i sympatycznie, przez co wiedzę łatwo przyswoić. Zdecydowanie podoba mi się konwencja przyjęta przez twórczynie: „Mydło i mazidło” to swoista księga „eliksirów”. Tekst nieustannie nawiązuje do bycia czarownicą, co z jednej strony może wydawać się infantylne dorosłym czytelnikom, ale z drugiej – ma szansę bardzo dobrze trafić do grupy docelowej. Tę określiłabym jako młodzież i studentki, a przecież wśród takich dziewczyn kobieca fantastyka jest czymś całkiem popularnym. Wizja zostania czarownicą może być więc dla nich czymś bardzo kuszącym.

Niczym książka kucharska dla dzieci

Muszę dodać, że ta lektura kojarzy mi się trochę z książkami kucharskimi dla dzieci: niby przepisy dorosłym są znane, niby są proste i podstawowe, ale przez to, że są inaczej nazwane i niosą w sobie interesującą dla dziecka historię (np. „Kubuś Puchatek najbardziej lubi na obiad…” itd.), zachęcają do jedzenia. W tym przypadku wygląda to podobnie, jedynie całość jest podana w nieco bardziej żartobliwym tonie. Autorki wiedzą w końcu, że nie piszą dla dzieci i mają świadomość, że nie jest to coś zupełnie na poważnie.

Sama książka wygląda naprawdę ładnie i zachęcająco. Znajdziecie w niej wiele ilustracji i estetycznych zdjęć. Jest przejrzysta i bardzo wygodna. Jej format jest jednak dość duży, więc choć książka nadaje się do kuchni, to do podróży już niekoniecznie. Niemniej w tym przypadku nie sądzę, aby to był problem. Brakuje mi jedynie twardej oprawy, jednak podejrzewam, że zdecydowanie wpłynęłoby to na cenę, a i tak ta podana z tyłu okładki nie należy do bardzo niskich.

Przyjemny poradnik dla początkujących

Wydaje mi się, że to naprawdę przyjemny poradnik dla osób, które chcą zacząć przygodę z naturalnymi, domowymi kosmetykami. Nieważne, czy to po prostu Twoje widzimisię, czy masz na tyle duże problemy skórne, że szukasz alternatywnych metod dbania o nie – chęć rozpoczęcia takiej zabawy jest tu kluczowa i jeśli jej brakuje, nie ma po co po taką lekturę sięgać. Chętnym jednak mogę ją polecić, zwłaszcza jeśli podoba się Wam motyw przewodni tego poradnika.

Tytuł: Mydło i mazidło, czyli jak zostać czarownicą

Autor: Anna Maria Januszczyk, Joanna Kłak

Liczba stron: 272

Gatunek: poradnik

Wydanie: Dlaczemu, Warszawa 2017