Sprawdź recenzje innych książek popularnonaukowych: „Jak przeżyć w starożytnym Egipcie” | „Krzyk morskich ptaków”  | „Przyszłość ludzkości”

Książki ludzi z sieci zwykle nie są najlepsze, ale…

Książki stworzone przez youtuberów po które sięgam zwykle nie pozostawiają mi po sobie wiele dobrych wspomnień. Często wydają się zbędne, puste, napisane bardziej przez redaktora niż samego autora. Na szczęście „Przepis na człowieka” Dawida Myśliwca wymyka się tu standardowi i uważam, że to naprawdę porządnie napisana i wydana książka popularnonaukowa.

Nie specjalizuje się w biologii i nie znam się zupełnie na jej naukowym obliczu, toteż nie jestem w stanie poddać tej książki analizie z perspektywy specjalisty w temacie. Jeśli więc pojawiają się na jej stronach jakieś naukowe błędy, czy przestarzała wiedza – nie jestem w stanie tego wskazać.

„Przepis na człowieka” jest przyjemny w odbiorze

Niemniej, z perspektywy zupełnego laika, który co prawda czyta sporo, ale jednak zwykle jest to literatura rozrywkowa (zwykle fantastyczna) mogę powiedzieć, że „Przepis na człowieka” jest po prostu miły w odbiorze, jak na książką popularnonaukową, która zawiera naprawdę bardzo dużą dawkę wiedzy. Autor wychodzi tu z ciekawej perspektywy, opowiadając o naszej biologii, ale w ujęciu trochę historycznym, pokazując, jak krok po kroku odkrycia naukowe dochodziły do tego, w jaki sposób dziedziczymy, czym jest gen, czym jest DNA itd. 

Wolałam historię o biologii

Osobiście zdecydowanie preferował momenty, w których Myśliwiec opisywał historię badaczy, niż same biologiczne schematy, zasady itd., ale jednocześnie rozumiem że muszą się one pojawiać i że jest to jak najbardziej istotna wiedza. Ja po prostu nie bez powodu skończyłam kierunek humanistyczny, nie porywając się na weterynarię, która była moim marzeniem nr 1 gdzieś pomiędzy 3 a 15 rokiem życia. 

Dla kogo jest „Przepis na człowieka”?

Miałam poczucie, że autor zakłada, że czytelnik ma wiedzę wyciągniętą ze szkoły średniej. Jeśli więc miałabym określić dla kogo jest to książka to powiedziałabym, że dla osób od 16-17 roku życia w górę. Z jednej strony może być to ciekawe uzupełnienie licealnej wiedzy dla kogoś, kto planuje pisać maturę z biologii, z drugiej nie czułam, aby autor pisał w infantylny sposób i każdy dorosły, zainteresowany, choć może nie wyspecjalizowany w temacie powinien coś dla siebie z tego tytułu wynieść.

To pięknie wydana książka

Nie da się tu też nie wspomnieć o wydaniu. To chyba jedna z najładniejszych książek popularnonaukowych, jakie kiedykolwiek trzymałam w ręku. Co prawda oprawa jest zintegrowana, a nie twarda, ale wewnątrz znajdują się piękne wyklejki i tona bardzo klimatycznych ilustracji przez które „Przepis na człowieka” wygląda jak księga czarów, albo jakaś naprawdę wiekowa książka biologiczna.

Co tu dużo więcej mówić – jestem zadowolona z lektury. Jeśli zaś na rynku mają się pojawiać książki internetowych twórców to ja poproszę o więcej właśnie takich.

Tytuł: Przepis na człowieka

Autor: Dawid Myśliwiec

Liczba stron: 380

Gatunek: literatura popularnonaukowa

Wydanie: Altenberg, 2020

Poznaj więcej literatury podróżniczej!

„Urok. Historie z Tanzanii i Zanzibaru” to historie z siedmiu miesięcy z Tanzanii

Siedem miesięcy to jednocześnie dużo i bardzo mało czasu. Z jednej strony przez ponad pół roku można wiele zobaczyć, rozpocząć nowe przyjaźnie, zacząć uczyć się języka. Ten czas pozwala na lekkie wniknięcie do społeczności danego miejsca i zobaczenie go trochę od podszewki. Z drugiej strony to jednak za mało, aby stać się tutejszym. To też nie jest wystarczający czas na to, aby zapoznać się dogłębnie ze strukturą danego miejsca, kulturą i ludnościami. „Urok. Historie z Tanzanii i Zanzibaru” powstały jednak właśnie po siedmiu miesiącach pobytu autorów w tym afrykańskim kraju, w którym prężnie rozwija się turystyka. Czy to udana próba przeanalizowania obecnych tam problemów?

Kaję Kraska i Mateusza Mękarskiego znam od dawna. Obserwuje ich kanał na Youtube i generalnie lubię ich materiały, zarówno za ich podejście do tematów, jak i samą oprawę wizualną. Jednak napisanie książki to nieco inne zadanie, niż nagranie filmu, a to przecież ich literacki debiut. Chociaż mam wrażenie, że mówiąc o nich mam w tym przypadku bardziej na myśli Mateusza. Tekst pisany jest z jego perspektywy i wydaje mi się, że współautorka być może pomagała merytorycznie, ale chyba nie ona była tu głównym twórcą. Ale oczywiście – mogę się mylić.

Każdy rozdział to inny temat

Książka podzielona jest na rozdziały, z których każdy opowiada o czymś nieco innym. Co prawda, niektóre wątki się zazębiają (np. tematyka pracujących na Zanzibarze prostytutek przewija się przez kilka rozdziałów), ale generalnie tekst można czytać na wyrywki, bądź robić sobie dłuższe przerwy pomiędzy konkretnymi rozdziałami. 

Niczym antologia opowiadań

Z powodu właśnie takiej konstrukcji, która przypomina trochę antologię opowiadań, dostajemy tekst niezbyt równy. To znaczy, z powodu mnogości tematów, niektóre są bardziej interesujące, inne mniej. Nie do każdego autorzy znaleźli tak samo ciekawych bohaterów, a same rozdziały formą przypominają w gruncie rzeczy odcinek opublikowany na Youtube, tylko zapisany w formie książkowej. I o ile rozumiem, dlaczego takie opowieści się tu znalazły, to kilka z nich chętnie podmieniłabym na inne… o ile oczywiście z tych siedmiu miesięcy dałoby się wcisnąć tu coś jeszcze.

Dobre podejście do trudnych tematów

Samo podejście do trudnych tematów w„Uroku” po prostu mi odpowiada. Nie jest to chyba żadne zdziwienie, bo jak już wspominałam, autorów znam z innych mediów i wiem, jak mniej-więcej pracują z materiałem. Ale wydaje mi się, że zarówno Karska, jak i Mękarski są po prostu dość realistyczni i w miarę możliwości obiektywni w swoim światopoglądzie, a to mi po prostu odpowiada.

Książka niczym blog podróżniczy

Jeśli zaś chodzi o sam styl, w jakim książka została napisana, to jak na debiut jest nieźle, choć widać czasem, że autorzy nie mają wielkiej wprawy w tworzeniu literatury jako takiej. Język jest dość prosty i blogowo-podróżniczy. Nie przeszkadza mi to szczególnie: wolę takie podejście, niż napuszone opowieści z masą trudnych słów. Niestety, to też wiąże się z tym, że sama niektóre rozmowy, czy fragmenty miałam ochotę wyciąć, czasem pojawiała się nuda, a gdzieniegdzie pojawiał się jakiś niedosyt.  Ale przyznaję, że to chyba pierwsza książka stworzona przez twórców z Youtube, którą przeczytałam i której nie miałam ochoty rzucić w kąt. W tym przypadku widać i wiedzę, i szczerą chęć podzielenia się w gruncie rzeczy wartościowymi przeżyciami twórców.

To była miła odskocznia

Nie czytam dużo takiej literatury i miło było sięgnąć po coś podróżniczego. Jeśli ten duet jeszcze kiedyś coś wyda to kto wie, może nawet po tą nowość sięgnę. Chociaż jednocześnie gdzieś tam mam w sobie myśl, że wolałabym jednak przeczytać coś stworzonego przez znawcę tematu, a nie bądź co bądź amatorów, którzy robią dobrą robotę jak na swoje możliwości, ale po prostu nie są w stanie dostarczyć czegoś więcej. Niemniej, sama lektura była dla mnie całkiem satysfakcjonująca.

Tytuł: Urok. Historie z Tanzanii i Zanzibaru

Autor: Kaja Kraska, Mękarski Mateusz

Gatunek: reportaż podróżniczy

Wydanie: Altenberg, 2021