Chłopcy 2: Bangarang: Kolejna podróż pełna przygód! [recenzja] [archiwum]

„Chłopcy 2: Bangarang” to kontynuacja retellingu Piotrusia Pana w wykonaniu Jakuba Ćwieka, w którym to autor wymyślił sobie, że Zagubieni Chłopcy będą teraz gangiem motocyklowym. Gdy teraz, w 2026 roku przenoszę ten wpis z poprzedniego bloga, wiem, że dziś raczej nie uwielbiałabym tej powieści. Ale w 2016 roku, kiedy go poznawałam, sprawy miały się nieco inaczej…

Czas dorosnąć i wyjechać na prawdziwą Drogę

Koniec ze Skrótami. Koniec z handlem proszkiem. Czas wyjechać na prawdziwą Drogę i zająć się prawdziwym biznesem, a co za tym idzie — dorosnąć.
Co, oczywiście, w przypadku tak wielkich dzieciaków, jakimi są Chłopcy, wcale nie będzie łatwe…

Ta część utrzymuje poziom poprzedniego tomu

Drugi tom „Chłopców” znów okazał się przyjemną lekturą, która poziomem od tomu pierwszego nie odbiega zupełnie wcale. Historie są inne, owszem, ale konwencja, styl i humor nie zmieniły się ani o krztynę. Jest dużo krwi, dużo przekleństw, dużo seksu i ironii. Nawiązań do opowieści o Piotrusiu Panu oczywiście nie brakuje, a choć drugi tom niby zapowiadał się na poważniejszy, moim zdaniem wcale taki nie był. To znaczy, owszem, bohaterowie powoli ewoluują, to normalna sprawa, ale poza tym to dalej dobrzy, starzy Chłopcy z części pierwszej 🙂

„Chłopcy 2: Bangarang” mają ciekawych bohaterów?

W „Bangarang” moją uwagę zwrócił szczególnie Kubuś — inteligentny, bystry chłopak, który swoją wiedzą zadziwia nawet Dzwoneczka, a toż przecież niezwykle mądra mama. Jest na swój sposób niezwykle uroczy, zwłaszcza w zestawieniu z zupełnie nieogarniętymi Chłopcami, którzy mimo trzydziestki na karku cały czas knują coś niedobrego. Oczywiście innym bohaterom nie mam właściwie nic do zarzucenia. Są dość prości, jasno wykreowani, mają swoje zwyczaje, żarty, nawyki… I mimo niezbyt przyjemnych warunków, w jakich dorastali, mimo tego całego przeklinania i braku moralności tworzą naprawdę zgraną rodzinę, choć pozornie mogłoby się to wydawać niemożliwe do zrealizowania. Ale ich relacje i więzi naprawdę działają. Kojarzą mi się troszeczkę z „Rodziną Addamsów” — postacie z tego filmu czy serialu również były specyficzne, z wręcz chorym spojrzeniem na świat… ale rodzina była dla nich największą wartością. Tak samo jest w „Chłopcach” Ćwieka. Jest patologia. Są motory, Zjazdy i mordobicie. Ale mimo wszystko mają swój bardzo silny szkielet moralny, zbudowany na nierozrywalnych, rodzinnych więzach. I to właśnie, w połączeniu z odrobiną baśniowości, tworzy wyjątkowy dla tej książki i bardzo fajny zresztą klimat.

To naprawdę nie jest książka dla każdego. Miłe, grzeczne dziewczynki zdecydowanie nie powinny po nią sięgać, bo łatwo mogą się zniesmaczyć. W końcu to książka głównie o mężczyznach, którzy wcale dżentelmenami nie są, choć nie jestem pewna, czy sami by się z tym zgodzili…, a często kobiety nie tego w książkach szukają. Ale wydaje mi się, że każdy, kto ma ochotę na coś kreatywnego i nie boi się odrobiny zboczenia i krwi, powinien „Chłopców” polubić, a i kontynuacja powinna mu się spodobać, bo jak pisałam wcześniej, poziomem od tomu pierwszego ten tom wcale się nie różni.

Ta seria nie zapada mocno w pamięci

Nie jest to seria, która na długo mocno zapada w pamięć. Nie porusza dogłębnie, nie uczy w sumie niczego nowego — ale to doskonały sposób dla fana fantastyki, aby odpocząć chwilę po czymś stresującym, nieważne, czy była to szkoła, praca, czy sytuacja w domu, zwłaszcza że sporo książek z tego gatunku wcale tak dobrych do tego nie jest 😉

Na koniec muszę dodać, że o ile zwykle wszelkie dodatki od autorów czytam dość pobieżnie, to w przypadku książek Ćwieka to nie ma miejsca. Naprawdę miło jest przeczytać parę słów prosto od tego pana, a już na pewno przyjemną czynnością jest przeczytanie kilku jego rymowanych dzieł, które na końcu „Bangarang” się znalazły 😀

Tytuł: Chłopcy 2. Bangarang
Tytuł serii:  Chłopcy

Numer tomu: 2

Autor: Jakub Ćwiek

Liczba stron: 304

Gatunek: urban fantasy / zbiór opowiadań