„Maszkarada” to opowiadanie, które opowiada historię Idy sprzed „Szamanki od umarlaków”. Jak podobała mi się ta długa na około sto stron opowieść? Sprawdź, czy warto się z nią zapoznać!
Recenzje książek z cyklu: „Szamanka od umarlaków” | „Demon Luster” | „Fałszywy Pieśniarz”
Co szykuje matka Idy?
Idzie wydaje się, że wygrała. Po maturze ucieknie z domu, zacznie studiować i wieść normalne życie zwykłego człowieka pozbawionego magii. Jej matka jest jednak zdeterminowana, aby przedłużyć istnienie magicznego rodu Brzezińskich i szykuje dziewczynie coś, z czego może się już nie wykaraskać.
Powrót do komfortowej historii
„Szamanka od umarlaków” Martyny Raduchowskiej to mój comfort book do którego wracam co jakiś czas. Dotyczy to jednak głównie drugiego i trzeciego tomu cyklu – pierwszy, choć na swój sposób uroczy, ma jednak trochę warsztatowych braków. „Maszkarada” jest zaś napisanym do niego prequelem o długości mikropowieści. Nie powiem, przemknęło mi przez myśl, że wracanie do czasów sprzed wydarzeń tomu pierwszego może nie być najlepszym pomysłem. Ale po przeczytaniu wydaje mi się, że to dłuższe opowiadanie wypada po prostu całkiem w porządku i jeśli ktoś tak jak ja ten cykl po prostu lubi nie będzie szczególnie narzekać.
„Maszkarada” napisana przez starszą autorkę
Zdecydowanie widać, że to opowiadanie zostało napisane przez nieco dojrzalszą osobę, niż tom pierwszy. To oczywiście w żadnym razie nie dziwi, w końcu od premiery minęła ponad dekada. Opowieść jest jakby mniej rozchwiana, historia wie, dokąd zmierza, a narracja traktuje młodą Idę z pewnym przymrużeniem oka na jej młodociany bunt. Osobiście po prostu lubię styl Raduchowskiej. Jest dla mnie wystarczająco klimatyczny, lubię jej porównania, lubię jej żart. Jest lekki, zdecydowanie rozrywkowy, ale dla mnie akurat w sam raz. Nie każdy musi mieć oczywiście takie odczucia, to rzecz bardzo personalna (mi samej w tym względzie średnio odpowiada np. popularna Aneta Jadowska) – mi zupełnie nieobiektywnie to podejście do postaci, kreacji świata i historii odpowiada.
Zaczyna się od długiego wstępu
„Maszkarada” to tekst, który zaczyna się od dość długiego wstępu, trochę kojarzącego mi się z wydłużonym wstępem do samej „Szamanki od umarlaków”. Narracja wyjaśnia nam, jak bardzo rodzina Idy jest magiczna i jak mało magiczna jest Ida oraz jakie w związku z tym ma problemy. Fabuła zawiązuje się raczej powoli jak na tego typu tekst, a gdy już się pojawia to idzie w stronę lekkiego kryminału wymieszanego z przygodówką.
Kim jest rodzina Idy Brzezińskiej?
Miałam poczucie, że to, co jest najważniejsze w tym opowiadaniu to przybliżenie czytelnikowi rodziny Idy. Do tej pory w powieściach rodzina Brzezińskich była rodziną z bajek Disney’a: bardzo nieobecną. Narracja wspominała, że rodzice odcięli się od protagonistki, a autorka dała Idzie bardzo wygodny start w dorosłość, jakby po to, by nie musieć się nimi przejmować, a warto zauważyć, że przecież w książkach protagonistka ma 19-20 lat; jest więc wciąż naprawdę młodziutka.
Ten prequel dobudowuje więc Idzie tło rodzinne, które – jak zgaduje – może być w przyszłości wykorzystany w kolejnym tomie. Patrząc z możliwie obiektywnego punktu widzenia, jest to nieco klejone na siłę. Pierwszy tom został stworzony przez młodą i niedoświadczoną osobę, a teraz jej starsza wersja próbuje to poskładać tak, by jednak jakoś się trzymało. I rozumiem, że nie jest to podejście idealne, ale z drugiej strony rozumiem je i w tym konkretnym przypadku to nie sprawia, że lubię historię Idy mniej.
Fabuła jest nieco przewidywalna
Sama fabuła nie jest poprowadzona źle, ale przy tym jest dość przewidywalna, zwłaszcza dla osoby, która wie, jak losy Idy potoczą się dalej. Przyznam, że czekam na opinie osób, które zaczną dopiero przygodę z „Szamanką…”, bo ciekawi mnie, czy Raduchowskiej takie osoby uda się nabrać na plot twist. Z drugiej strony mam poczucie, że zaskoczenie czytelnika nie było tu wcale celem autorki.
To zręczne opowiadanie
„Maszkarada” nie jest może moją historią życia, albo nową jakością w rozrywkowym, polskim urban fantasy, ale ja sama na tym opowiadaniu bawiłam się po prostu dobrze. Historia w miarę zręcznie dobudowuje trochę głębi, trochę próbuje posprzątać bajzel z pierwszego tomu i faktycznie daje pewne podłoże do części kolejnych. Mam jedynie nadzieję, że przyszły pełnowymiarowy tom cyklu nie będzie zbyt przekombinowany, bo w końcu lepsze jest wrogiem dobrego, a „Fałszywy pieśniarz” był moim zdaniem wystarczającym zamknięciem historii Idy.
Tytuł: Maszkarada
Tytuł serii: Szamanka od umarlaków
Numer tomu: 0.5
Autor: Martyna Raduchowska
Liczba stron: 105
Gatunek: urban fantasy
Wydanie: Mięta, 2024