„Aleja Potępienia” była moim pierwszym, choć nie ostatnim spotkaniem z twórczością Rogera Zelaznego. Ponznałam tę książkę, kolekcjonując niektóre egzemplarze serii wydawniczej Wehikuł Czasu. Czy to post-apo da się czytać nawet po latach?

Sprawdź recenzje innych książek post-apo: „Złomiarz” | „Ostatni brzeg” | „Skrzydła nocy”
Degenerat na pomoc ludzkości
Czort Tanner to motocyklista i degenerat, którego błędy zostaną wybaczone, jeśli dowiezie cenną szczepionkę z Los Angeles do Bostonu. Po katastrofie można się tam dostać tylko w jeden sposób: pojazdem kołowym, przez Aleję Potępienia, której nikt nigdy nie przebył żywy.

„Aleja Potępienia” to niezwykle amerykańska powieść
Już dawno nie czytałam bardziej amerykańskiej powieści. „Aleja Potępienia” to powieść postapokaliptyczna wydana w 1968 roku. Można ją więc chyba śmiało zaliczyć do klasyków gatunku. Jej lektura była też dla mnie pierwszym spotkaniem z twórczością jej autora, Rogera Zelaznego.

To naprawdę zwięzła powieść
Ta książka nie jest długa. Moje wydanie nie ma nawet dwustu stron, rozdziały są krótkie (co oznacza wiele stron pustych do połowy), a wewnątrz przeważają dialogi, często bez szczególnych didaskaliów. To sprawia, że może być lekturą na dosłownie jeden wieczór.
„Aleja Potępienia” jest przede wszystkim rozrywką
Czasami literatura post-apo potrafi być bardziej koncepcyjna, skupiona na tym, aby pokazać, co może stać się z naszym światem i eksplorować nieraz trudne tematy. Są też takie książki, które są po prostu czystą rozrywką rozgrywającą się w pustym świecie i dla mnie „Aleja Potępienia” zalicza się właśnie do tej drugiej kategorii.
W tej powieści jest dużo elementów, które łatwo zwizualizować sobie jako te epickie. Główny bohater to ten silny, niebezpieczny typ o imieniu, które kojarzy się z diabłem. Jest jednym z Aniołów, członków motocyklowej grupy przestępczej. Podróżuje przez zniszczony świat długą, prostą drogą i choć jest z natury zły, został zmuszony do ocalenia ludzkości. Czyż to nie wydaje się ikonicznie?

Długa droga, broń i samochody
Przy okazji, jak już napisałam wcześniej, ta książka w swojej ikoniczności jest bardzo amerykańska. No bo co jest bardziej amerykańskiego, niż długa droga, broń, samochody? Jeśli komuś do takiego obrazka USA tęskno to na pewno „Aleja potępienia” będzie dla tej osoby dobrym wyborem lektury.
Przy tym wszystkim jednak brakuje mi osobiście w tej powieści czegoś więcej. Jakiegoś rozważnie problemu, wejścia w uczucia i emocje bohaterów, czegoś, co by wykroczyło nieco ponad tą rozrywkę i nieco bardziej zakotwiczyło mnie w tym świecie. Choć ta estetyka jest kusząca, to jednak nie jest to do końca „moja” historia pod kątem trafienia do mojej wrażliwości. Nie da się ukryć, że jest po prostu dość „męska” tą klasycznie rozumianą męskością, w której liczy się siła i to, kto lepiej prowadzi auto.

„Aleja Potępienia” sprawdza się jako jednostrzał
Nie jest to rzecz ani długa, ani trudna w przyswojeniu. Jako jednostrzał post-apo sprawdza się naprawdę całkiem nieźle. Jeśli więc to jest coś, czego czytelnik szuka to myślę, że sprawdzić „Aleję Potępienia” jak najbardziej może, choć jednocześnie nie jest to w moim odczuciu coś, co koniecznie każdy powinien przeczytać.


Tytuł: Aleja potępienia
Autor: Roger Zelazny
Tłumaczenie: Zbigniew A. Królicki
Liczba stron: 200
Gatunek: literatura postapokaliptyczna
Wydanie: Rebis, 2019