Poznaj recenzje innych kryminałów urban fantasy: „Wieża” | „Clovis LaFay. Magiczne akta Scotland Yardu” | „Szamanka od umarlaków” | „Złodziej dusz”

Co w ogóle wyszło z pisania w duecie?

Lena jest pośredniczką między Pomrokami a ludźmi, pracującą w specjalistycznym wydziale. Jej nowym partnerem zostaje Sasza – były wojskowy z osobistymi problemami. Następnego dnia okazuje się, że mężczyzna jest oskarżany o morderstwo, a jasnowłosa pani porucznik staje się jego jedyną nadzieją na wyjście z tarapatów cało.

Gdy para pisarzy wpada na pomysł napisania książki w trakcie niekoniecznie niewinnego leżenia na sobie – wiedźcie, że coś jest nie tak. A do tego właśnie Olga Gromyko i Andriej Ułanow przyznają się w posłowiu do „Plus/Minus”. Jakby to dla nas, czytelników, miało mieć jakiekolwiek znaczenie.

Te postacie miały być jak ogień i woda, ale…

Pomysł na tę powieść był dosyć prosty. Gromyko dostała do poprowadzenia postać Leny, a Ułanow – Saszy. Jak tytuł wskazuje, historia opiera się (w teorii) na inności tej dwójki. Mieli być jak ogień i woda: tak różni, że aż wzajemnie dopełniający się. I w teorii do pewnego stopnia tak jest. Lena to ułożona kobieta z nieszczęśliwym życiem miłosnym, która właściwie nudzi się we własnej pracy – jest zachowawcza, miła i poukładana.

Sasza to były wojskowy mający problemy spowodowane przeżyciami wojennymi – wybuchowy, chaotyczny, czasem wręcz agresywny. W chwilach, gdy bohaterowie ze sobą spokojnie rozmawiają, było to widać i do pewnego stopnia czuć. Ta powieść miewa momenty, którym prawie udawało się mnie kupić… aby chwilę później nasz duet zaczął znów drzeć koty bez potrzeby i urok pryskał.

Koniec końców tej inności charakterów w ogóle nie widać. Obydwoje po prostu bezustannie się kłócą i godzą, mają bardzo zbliżone do siebie zachowania, a ich „odmienność” polega głównie na tym, że Lena nie chce robić rzeczy szalonych, zaś Sasza atakuje ludzi bez pytania i rzuca granatami.

„Plus/Minus” ma preteksową fabułę

Jak łatwo się domyślić, fabuła tej historii, podobnie jak świat przedstawiony, jest co najmniej pretekstowa i nie zawsze ma sens. Dostajemy tu najbardziej generyczne kryminalno-sensacyjne urban fantasy, jakie można sobie wyobrazić. Zresztą elementów magicznych zbyt wielu tutaj nie ma i nie są nawet szczególnie potrzebne fabularnie. Wyobraźcie sobie jednak, że dowiadujecie się nagle i niespodziewanie, że dostaliście pracę polegającą na współpracy z magicznymi istotami. Czy następnego dnia przeszlibyście nad tym do porządku dziennego? Wydaje mi się, że nie – a to właśnie dzieje się z Saszą, którego istnienie magii nie dziwi wcale, a jego brak wiedzy służy jedynie za pretekst do przedstawienia ekspozycji.

Wątek kryminalny nie jest przemyśleny

Główny wątek książki „Plus/Minus”, czyli ten kryminalny, zdaje się być poprowadzony bez najmniejszego pomyślunku. Przypomina to raczej fanfiction albo roleplay pisany dla zabawy niż faktyczną historię. Rozumiem, że akcja dzieje się na Białorusi, gdzie sytuacja wygląda nieco inaczej niż u nas, ale przecież dzień po morderstwie miejsce zbrodni powinno być przynajmniej pilnowane. Policja musiałaby sprawdzać, czy ktoś podejrzany nie kręci się w okolicy. Nie w tym świecie!

Tutaj Sasza, na którego prowadzona jest ogólnomiastowa nagonka, ot tak przybywa na miejsce zbrodni, nawet bez przebrania. Razem z Leną paraduje po sklepach i nikt go nie rozpoznaje. Bohaterowie rzucają granatami, udają ciążę (ktoś dotyka brzucha zrobionego z poduszek i uznaje, że wszystko jest w porządku!), kradną helikoptery… a autorzy w posłowiu po prostu cieszą się tym, jak fajną fabułę napisali. Rozumiem, że bawili się w trakcie pracy doskonale, ale jednocześnie to po prostu nie działa jako pełnowartościowa powieść.

Czy „Plus/Minus” jest dobrze wydaną książką?

Mam też coraz większe wrażenie, że wydawnictwo Papierowy Księżyc nie do końca radzi sobie z tłumaczeniami oraz korektą. Wszystkie ich powieści, które przeczytałam, zdają się mieć ten sam pustawy styl. Poza tym w tym konkretnym przypadku nie rozumiem, dlaczego przekleństwa są zastąpione krzaczkami typu „3$11S!” – to przecież wygląda po prostu głupio. Nawet jeśli to wybór autorów, w tłumaczeniu można było to zmienić choćby na proste „cholera!”. Wyglądałoby to znacznie lepiej.

To książka dla dorosłych czy dla młodzieży?

Teoretycznie powieść „Plus/Minus” jest pozycją dla dorosłych. W praktyce, mimo dojrzałych bohaterów (Lena jest na pewno po studiach i paru latach pracy), ton tej książki jest mocno infantylny i młodzieżowy. Nie ma tu też dokładnie rozpisanych, obrazoburczych scen i całokształt w większości trzyma się w ryzach, które spokojnie pozwalałyby przedstawić książkę nastoletniemu czytelnikowi. Z jednym wyjątkiem. Przyznaję, że oniemiałam, gdy to przeczytałam, i muszę to przytoczyć:

Sasza, jak prawdziwy mężczyzna, znalazł się na górze, trzymając Marikę za ręce i przyciskając ją całym ciałem do podłogi – co mocno przypominało gwałt w tym stadium, kiedy ofiara już uznała, że się rozluźni i spróbuje wyciągnąć z tego maksimum przyjemności.

Szanowny Panie Redaktorze Prowadzący (Adamie Wróblewski) i Szanowna Pani Redaktorko (Ewo Białołęcka) – jakim cudem w lekkiej powieści znalazło się coś takiego? Cenzurujecie – Wy lub autorzy – zwykłe przekleństwa, a coś takiego zostawiacie?

To ogólnie jest kiepska powieść…

Cóż mogę dodać poza stwierdzeniem, że „Plus/Minus” to ogółem po prostu kiepska książka i jeśli ktoś chce po nią sięgnąć, to tylko na własną odpowiedzialność? Naprawdę rozumiem, co autorzy mieli na myśli i czemu tak cieszyli się swoim pomysłem, ale samo wykonanie im po prostu nie wyszło. Dotarło też do mnie, że to prawdopodobnie najsłabsza powieść Gromyko – a biorąc pod uwagę, że ten bulwersujący fragment pisała najpewniej ona, straciłam ochotę na dalsze zapoznawanie się z jej twórczością.

Tytuł: Plus/minus

Autor: Olga Gromyko, Andriej Ułanow

Liczba stron: 584

Tłumaczenie: Marina Makarevskaya

Gatunek: kryminalne urban fantasy

Wydanie: Papierowy Księżyc, 2020

Inne książki z cyklu „Dożywocie”: „Dożywocie” |  „Siła niższa”

Mroczniejszy i słowiański powrót do świata Marty Kisiel

Po tym, jak Lichotka doszczętnie spłonęła, w jej miejscu powstał nowy domek. Zamieszkała w nim czterdziestoletnia lekarka, Oda, wraz z czartem Bazylem. Gdy nadchodzi pierwsza zima, kobieta – która wcale człowiekiem nie jest – musi po raz pierwszy zmierzyć się z przesileniem. Dla istot nieludzkich to czas szczególnie niebezpieczny.

Przed czytaniem „Siły niższej” Marty Kisiel obawiałam się, że to już nie będzie to samo. W przypadku „Oczów urocznych” lęk był jeszcze większy. Opowiadanie „Szaławiła”, od którego zaczęła się historia Ody, nie podobało mi się jakoś szczególnie i wydawało mi się, że w powieści będę czuła mniejsze lub większe zgrzyty. Na szczęście absolutnie tego nie odczułam! Choć jak na prozę autorki przystało, nie była to lektura nadmiernie ambitna, to naprawdę dobrze się przy niej bawiłam.

„Oczy uroczne” to obyczaj z kryminalną intrygą

„Dożywocie” i „Siła niższa”, czyli pierwsze książki z tego cyklu, miały charakter dość mocno obyczajowy. Autorka skupiała się na pojedynczych scenach z życia bohaterów i nie tworzyła ściśle jednolitej fabuły. „Oczy uroczne” wyróżniają się na ich tle. Bo choć wciąż mamy tu sporo elementów obyczajowych, osadzonych wokół Ody, jej poszukiwania tożsamości czy pracy, to jednak w treść wdarła się kryminalna intryga. W okolicy dzieje się coś złego i mrocznego, a nasi bohaterowie próbują odkryć, co to takiego – dzięki czemu całość spina się w spójną historię.

Nie jest to zagadka nadmiernie skomplikowana, bo stanowi właściwie tylko pretekst do opowiedzenia o losach Ody i wyjaśnienia, kim ta bohaterka w ogóle jest. Jednak dzięki nawiązaniom do słowiańskiej mitologii i demonicznych postaci „Oczy uroczne” nabierają przyjemnego, momentami wręcz lekko horrorowego klimatu, mimo że w dalszym ciągu mamy do czynienia z lekką komedią. Mam przy tym wrażenie, że żartu jest tu odrobinę mniej niż w poprzednich częściach cyklu, ale absolutnie mi to nie przeszkadzało. W końcu nie wszystko da się zatopić w śmiechu.

Dojrzała bohaterka, ale męcząca stylizacja

Sama Oda to bardzo równa babka. Trochę zagubiona i wciąż szukająca samej siebie, ale to kobieta z krwi i kości, która nie patyczkuje się, gdy trzeba coś zrobić. Jest ciepła, a zarazem pełna ludzkich słabości i wad.

Muszę jednak przyznać, że trochę irytował mnie stojący u jej boku czort. Bazyl sam w sobie jest niezwykle sympatyczny, słodki i niewinny, ale jego wada wymowy… Ugh, dialogi z jego udziałem były dla mnie chwilami po prostu męczące. Musiałam czasem przeczytać fragment na głos, by zrozumieć, co dokładnie zostało napisane – a to nie jest czynność, którą mam ochotę wykonywać w trakcie lektury. Ta językowa stylizacja naprawdę mogłaby być odrobinę delikatniejsza.

Idealna lektura na chłodny dzień

Nie powiem, aby „Oczy uroczne” zmieniły coś w moim życiu. Dalej też odrobinę bardziej wolę bohaterów otaczających Konrada Romańczuka. Marta Kisiel tworzy jednak po prostu bardzo miłe i ciepłe czytadła. To takie książki w sam raz do zakopania się pod kocem w zimny dzień, które przyniosą odrobinę ukojenia po ciężkim tygodniu. I ten tytuł naprawdę nie

Tytuł: Oczy uroczne

Tytuł serii: Dożywocie

Numer tomu: 3

Autor: Marta Kisiel

Liczba stron: 320

Gatunek: urban fantasy

Wydanie: Uroboros, Warszawa 2019

Sprawdź recenzje innych książek urban fantasy: „Alicja”  | „Clovis LaFay. Magiczne akta Scotland Yardu” | „Tylko żywi mogą umrzeć”

Obiecujący początek, ale sztampowe wykonanie

Myfanwy budzi się w parku. Otacza ją scena wyjęta z horroru: wokół niej roztaczają się martwe ciała. Kobieta nie ma jednak pojęcia, kim jest i w jaki sposób znalazła się w tym miejscu. Na swoje szczęście w kieszeni znajduje list. W nim osoba podająca się za poprzednią mieszkankę tego samego ciała zaczyna zdradzać jej tajemnice z przeszłości.

„Wieża” kusiła mnie, odkąd została wydana. Nie przez recenzje (bo tych nawet nie próbowałam czytać), a przez okładkę, która krzyczała do mnie: „CZEŚĆ, JESTEM DOBRĄ ZABAWĄ!”. Ale jak to bywa, zawsze były do przeczytania inne rzeczy, inne powieści trafiały na moją półkę… aż w końcu upolowałam debiut Daniela O’Malleya za drobną kwotę. Efekt? No, średni. Gdybym czytała tę powieść w chwili premiery, może miałabym bardziej pozytywne odczucia. Teraz – choć nie uważam jej za kompletny gniot – bawiłam się na niej co najwyżej przeciętnie.

Początek nie zapowiadał się źle. Gdy główna bohaterka budzi się, nie pamiętając, kim jest, poczułam się zaintrygowana. Nie trafiam na motywy związane z amnezją zbyt często, a listy, które pisze do niej „Myfanwy z przeszłości”, zapowiadały miejskie fantasy z zagadką kryminalną w roli głównej – a to jest coś, co po prostu lubię. Im jednak dalej w las, tym właściwie było gorzej.

„Wieża” ma raczej przeciętny styl

Nie chodzi o to, że jest to książka ciężka czy tragicznie napisana. Owszem, mam wrażenie, że tłumaczenie nie wypada najlepiej i przez nie wiele dialogów brzmi płasko, a czasem wręcz infantylnie. Ogółem jednak „Wieża” to powieść, która bardzo lekko wchodzi. Ot, typowe czytadło bez wybitnego języka, dość neutralne pod kątem stylu autora.

Sztampowa historia o komiksowej agencji

Chyba jednak mój główny problem z tą powieścią polega na tym, że z czegoś pozornie unikatowego prędko robi się sztampowa historia o agencji chroniącej zwykłych ludzi przed magicznym światem. Przy czym ta agencja to mocno komiksowy, przerysowany twór, który ma swoich Największych na Świecie Wrogów oraz Często Wrednych i Aroganckich Agentów.

Na domiar złego estetyka świata Daniela O’Malleya kompletnie do mnie nie przemawia. Kojarzy mi się z powieściami fantasy dla nastoletnich chłopców pokroju „Tuneli” albo z zwiastunem „Artemisa Fowla”. To ten typ świata, w którym im dziwniejsze i brzydsze są magiczne stworzenia (a przynajmniej te złe), tym lepiej i ciekawiej – przynajmniej według twórcy. A ja tego typu glutowato-obrzydliwej estetyki po prostu nie lubię. I to akurat jest moim osobistym problemem z tym tytułem; rozumiem, jeśli komuś coś takiego bardzo się podoba.

Dodać jednak muszę, że bardzo podobało mi się samo nawiązanie do szachownicy. Członkowie organizacji są nazywani według nomenklatury z tego sportu. Motyw ten nie został wykorzystany wystarczająco mocno ani wystarczająco dobrze, ale sam pomysł naprawdę zasługuje na pochwałę.

Ten autor nie radzi sobie z ekspozycją

I tu wracamy na chwilę do samej narracji. Mianowicie: Daniel O’Malley „nie umie w ekspozycję”. Listy z przeszłości stają się swego rodzaju podręcznikiem. Jeśli jakiś temat pojawia się w fabule, dostajemy zaraz długi list do „drogiej Ty” z wyjaśnieniem, co to takiego jest, do czego służy, jaka jest tego historia i tak dalej. A połowa z tych informacji czytelnikowi wcale nie jest potrzebna. Zresztą Myfanwy regularnie prosi inne postacie, aby opowiedziały, jak wspominają ją z dzieciństwa albo z lat nastoletnich. I owe postacie po prostu jej słuchają, serwując monolog o rzeczach, które bliskie bohaterce osoby powinny uznawać za oczywiste.

Odnoszę też wrażenie, że historia z poprzednią Myfanwy w roli głównej byłaby znacznie ciekawsza, bo ta postać miałaby do przejścia zdecydowanie lepszą drogę. Poprzednie wcielenie naszej bohaterki to dziewczyna zahukana, niepewna siebie, zdolna, ale cicha. Geniusz, który musiałby się przełamać, aby dowiedzieć się, kto i dlaczego chce go zabić.

Główna bohaterka „Wieży” jest jednak aż do bólu typowa. To ta stereotypowo silna kobieta, która po spojrzeniu w lustro uznaje, że ma zbyt mało seksowne ciało. Jest liderką, bywa głośna, kopie tyłki i generalnie od samego początku nie ma do przejścia żadnej wewnętrznej drogi. Musi jedynie odnaleźć się w sytuacji, a gdy już to zrobi, pozostaje jej tylko czekać na awans.

Widać, że to debiut

Jest tu też sporo innych elementów, po których wyraźnie widać, że to debiut. Mamy złoczyńcę, który wygłasza długi monolog o tym, dlaczego chciał skrzywdzić bohaterów. Mamy nagłe pojawienie się rodziny Myfanwy, która jej oczywiście nie pamięta, ale od razu czuje się za nią odpowiedzialna. Mamy budowane na siłę damskie przyjaźnie bez szczególnej chemii, no i nie brakuje sekretarek, które nagle stają się bojowymi narzędziami w rękach głównej bohaterki.

Jakiemu czytelnikowi sprawdzi się „Wieża”?

„Wieża” jest powieścią przeciętnie rozrywkową. Jako taka powinna sprawdzić się u osób, które po prostu szukają lekkiego czytadła – sensacyjno-magicznej powieści osadzonej we w miarę współczesnych realiach. Przeciętny czytelnik powinien być z tej lektury całkiem zadowolony. Gorzej jednak, jeśli na debiut O’Malleya trafi ktoś nawykły do dokładniejszej analizy literackiej. Wtedy… cóż, to spotkanie może wypaść znacznie gorzej, co chyba widać po powyższym tekście.

Tytuł: Wieża

Tytuł serii: Archiwum Checquy

Numer tomu: 1

Autor: Daniel O’Malley

Liczba stron: 550

Gatunek: kryminalne urban fantasy

Wydanie: Papierowy Księżyc, 2017

Sprawdź recenzje książek z cyklu o Dorze Wilk: „Złodziej dusz” 

Wampiry zaginione w akcji

Thorn zaczyna huczeć od plotek. Dora, starając się dowiedzieć, o co im wszystkim chodzi, odkrywa, że dwa uratowane przez nią wampiry nie wróciły do swoich bliskich. Była policjantka razem ze swoim aniołem i diabłem wyrusza więc do Trójprzymierza, aby rozwiązać tę zagadkę. Wkrótce zaś w snach nawiedza ją tajemnicza bogini zwiastująca apokalipsę.

Nowe wydanie i wielkie oczekiwania

Wydawnictwo SQN niedawno zaczęło wznawiać pierwszą serię Anety Jadowskiej. Pierwszą książkę z tego cyklu, „Złodzieja dusz”, czytałam w czerwcu 2018 roku, jeszcze w starym wydaniu. I chociaż tomu pierwszego w tej edycji nie posiadam, to samo nowe wydanie wygląda tak czy owak zdecydowanie lepiej. Jest większe i ilustrowane. Seria ma też ciekawsze okładki, które niekoniecznie sugerują od razu policyjną historię. A to jest zdecydowanie na plus – bo Dora w tym tomie ze śledztwami nie ma nadmiernie wiele wspólnego.

No, może nie z założenia. Bo z założenia Dora Wilk wciąż pracuje jako śledcza, tym razem działając prywatnie. Sam zaś zarys fabuły też ma trochę wspólnego z kryminałem. Być może w tej części nie dostajemy morderstwa i nie próbujemy się dowiedzieć „kto zabił”, ale jakieś zagadki autorka również rzuca nam i swojej postaci pod nogi. Tyle tylko, że odnoszę wrażenie, jakby ta cała fabuła była tylko pretekstem.

Seks zamiast śledztwa – co kryje książka „Bogowie muszą być szaleni”?

Pretekstem do tego, by skupić się na seksie. Ponownie. Spora część „Bogowie muszą być szaleni” to nomen omen dość obyczajowe sekwencje, w których Dora zastanawia się, czy przespanie się z wyjątkowo przystojnym przyjacielem jest dobrym wyjściem, jednocześnie myśląc, czy przy tym nie zrani tego drugiego. W tej powieści nie ma rozdziału, w którym nie byłoby żadnych aluzji seksualnych. Ba, nawet magia jest rozpisana tak, by sprzyjała pisaniu o takich wątkach. W końcu Dora ma w sobie geny bogini miłości, a nie jest jedyną istotą, która włada zbliżonymi umiejętnościami.

Dlatego nawet gdy miałam już nadzieję, że ten wątek chociaż na chwilę ucichnie, po kilku stronach okazywało się, że główni bohaterowie ponownie podejmują temat. Przyznam, że chwilami robiło się to naprawdę męczące. Niestety nie jestem czytelniczką, która po powieść urban fantasy sięga po to, aby czytać o ładnych pupach na każdej stronie książki. Po prostu nie.

Mam problem z tymi relacjami

Zostając jeszcze na chwilę przy tym bardziej „obyczajowym” wątku powieści, muszę powiedzieć słowo o samych relacjach między postaciami. Bo właściwie to jest rzecz, którą miło wspominałam po „Złodzieju dusz” – może i tam tej seksualności było dużo, ale same postacie były po prostu sympatyczne. Po tym tomie mam zaś mocno rozdarte uczucia. Z jednej strony lubię, gdy bohaterowie zachowują się jak ludzie – naprawdę się lubią i naprawdę wspierają. To w książce widać. Problem polega na tym, że… aż za bardzo.

Przez to wzajemne słodzenie sobie nawzajem przestaje wyglądać jak ludzka relacja (postacie mogą być wiedźmami i diabłami fabularnie – ale psychologicznie to dalej ludzie). Mam wrażenie, że Jadowska po prostu trochę przesadziła w tej książce z próbą realizacji swoich własnych fantazji. Bo jasne, każdy chciałby mieć bliskich przyjaciół, a wiele kobiet chyba pragnęłoby mieć obok siebie silnych i przystojnych panów… tyle tylko, że ta powieść poszła w dość infantylną i nierealną stronę. Nie było to wprawdzie bardzo męczące (wolę takie podejście niż kompletny brak budowania relacji), ale nie mogę powiedzieć, by ten element wyszedł autorce szczególnie dobrze.

Ilustracje nijak mają się do opisu bohaterów

Wspomnieć muszę też o tym, że opis charakteru naszego anioła nijak się ma do ilustracji zawartych w książce. Według nich Joshua jest przystojnym, jasnowłosym metalowcem… podczas gdy samemu zachowaniu postaci jest często bliżej do Licha z książek Marty Kisiel niż do tego typu wizerunku.

Na dodatek deus ex machina i Mary Sue to w tej powieści wręcz norma. Dzieje się coś ryzykownego? OK! Dora ma nowe moce! Ktoś zaraz umrze! A nie! Bo Bóg nie chciał! Dlatego też trudno mi było traktować fabułę stworzoną przez autorkę na poważnie. Bo nawet jeśli na chwilę Miron i Dora zapominają o wspaniałości swoich pośladków i zaczyna dziać się coś angażującego, to ja jako czytelnik wiem, że główna bohaterka wyjdzie z tego bez szwanku. To nie pomaga w budowaniu dobrego napięcia.

Książka urban fantasy napisana lekkim stylem

To nie jest jednak tak, że tej książki nie da się czytać. Styl Jadowskiej jest bardzo prosty i mocno potoczny, przez co „Bogowie muszą być szaleni” wchodzą niezwykle szybko. Nie są może napisani najbardziej wybitną polszczyzną, ale przeczytanie tej pozycji w jeden dzień naprawdę nie będzie wyczynem. Wprawdzie czasem miałam wrażenie, że coś mi nie do końca pasuje w strukturze zdań (co przy Jadowskiej się niestety zdarza), a opisy postaci bądź miejsc polegają na: „ma piękne włosy i ładną kuchnię”, ale koniec końców – lektura mi się nie dłużyła. Chociaż tyle.

Nie wzbudziła moich większych emocji, ale…

Koniec końców, nie żywię do tej powieści ani jakichś większych pozytywnych, ani negatywnych emocji. Nie była w żadnym razie dobra, ale gdy coś czyta się tak szybko i lekko, trudno mi pałać jakąś wielką nienawiścią czy niechęcią. Rozumiem, jeśli komuś tego typu podejście do tworzenia powieści się podoba. Fanów niewymagających romansów nie brakuje i jeśli taka osoba po tę książkę sięgnie, to myślę, że nie będzie narzekać na lekturę. A może akurat po serii o Dorze Wilk sięgnie po inną, nieco bardziej ambitną fantastykę?

Ja jednak czuję się chyba nieco oszukana. Miałam nadzieję, że po debiucie Aneta Jadowska stworzyła już coś bardziej skupionego na samej fabule i kryminale, a dostałam powtórkę z części pierwszej. A szkoda, bo z tą historią można było zrobić sporo ciekawych i naprawdę fajnych rzeczy.

Zdaje się, że niezależnie od tego, co postanowiłam, już byłam mamunią dla dwóch wampirów. Nie ma jak świadome macierzyństwo. OK, można zaliczyć wpadkę, lekkomyślny sex, chwila zapomnienia, ale jak można nieświadomie adoptować dwa wiekowe wampiry? Moja matka byłaby zachwycona, gdybym zadzwoniła ze słowami: mamo, jesteś babcią, chłopcy są śliczni, mają nieco nietypowe potrzeby żywieniowe i są starsi niż cała rodzina razem wzięta ale polubisz ich na pewno.

Fragment „Bogowie muszą być szaleni” Anety Jadowskiej

Tytuł: Bogowie muszą być szaleni

Tytuł serii: Heksalogia o Dorze Wilk

Numer tomu: 2

Autor: Aneta Jadowska

Liczba stron: 464

Gatunek: urban fantasy

Wydanie: SQN, Kraków 2020

Poznaj więcej kryminałów urban fantasy: „Złodziej dusz” | „Cienie Nowego Orleanu” | „Grimm City. Wilk!”

Śledztwo w wiktoriańskim Londynie

Wiktoriański Londyn. Clovis LaFay, nekromanta ze znamienitego rodu, na prośbę przyjaciela, Johna, dołącza do Scotland Yardu jako specjalista do spraw osób umarłych. Mężczyźni zaczynają wspólnie pracować nad zagadkami. W tym samym czasie Clovis odkrywa, że siostra Johna, Alicja, ma niewątpliwy potencjał magiczny. Jako że oficjalne nauczanie magii jest niedostępne dla kobiet, LaFay zaczyna pełnić rolę jej mentora.

„Clovis LaFay. Magiczne akta Scotland Yardu” to książka, która wzbudziła moje wątpliwości

Dobrze pamiętam, że gdy „Clovis LaFay. Magiczne akta Scotland Yardu” zostały wydane, podchodziłam do tej książki jak pies do jeża. Eee, to brzmi jak kolejna młodzieżówka z dzieciakiem w roli głównej – myślałam sobie. I choć kusiło mnie, by kiedyś tę pozycję sprawdzić, ta myśl sprawiała, że wiecznie było mi szkoda na nią czasu i finansów. Aż w końcu trafiła w moje ręce. I wiecie co? Jeśli czytaliście, to wiecie. Troszeczkę się pomyliłam.

„Clovis LaFay…” to może i debiut, ale na pewno nie jest książką typowo młodzieżową ani tym bardziej niekompetentną i głupią. Przeciwnie wręcz. O tak porządną pierwszą książkę naprawdę trudno, bo choć może ideałem nie jest, to jako rozrywkowe fantasy sprawdza się znakomicie.

Bohaterowie, wiktoriański klimat i świat przedstawiony

Przede wszystkim dostajemy od autorki grupę naprawdę sympatycznych bohaterów. Clovis to pozornie bogaty dzieciak, ale mimo wszystko swoje o życiu wie. Potrafi być leniwy, ale gdy się na czymś zna, jest kompetentnym specjalistą. To dobra dusza, może trochę naiwna, którą chciałoby się mieć w roli własnego przyjaciela. John jest w pewnym sensie jego przeciwieństwem – twardo stoi na własnych nogach, jest konkretniejszy i zdecydowanie mniej rozmarzony, ale ma swoją moralność i dobre serce.

Alicja to zaś dość typowa postać wyrastająca poza swoją epokę: ambitna dziewczyna, która nie do końca potrafi zrozumieć, dlaczego sam fakt bycia kobietą sprawia, że nie może tego czy tamtego. Niemniej nie zostało to podane w przesadny sposób. Alicja nie jest typem kompletnej buntowniczki; raczej po prostu nie waha się korzystać z okazji, jeśli życie jej takową daje.

Bohaterowie potrafią więc naprawdę zauroczyć. Zauroczyć może też sam świat. Zwykle połączenie magii i steampunkowego klimatu a’la wiktoriański Londyn kojarzy mi się z kiczem, ale nie w tym przypadku. Być może Lange nie ma rozmachu Tolkiena, ale sensownie ustanawia zasady i wpasowuje magię w nasze realia, zmieniając je odrobinę. Ale też bez przesady: „Clovis LaFay…” jest dalej powieścią osadzoną w naszym świecie. To urban fantasy, jedynie przeniesione do wiktoriańskich czasów. Nie oszukujmy się – to ma swój unikatowy klimat.

Językowo Lange też jest całkiem niezła. Nie ma w jej stylu infantylności. Ma adekwatny ciężar, ale nie przytłacza. Może nie należy do nadmiernie poetyckich, ale jednocześnie zachowuje klimat bardziej historycznej ery. Gdyby pod kątem językowym ta książka była po prostu zła – nie czytałoby mi się jej tak dobrze.

Widzę drobne mankamenty

Mimo tego tu zaczynają się już drobne schody. Bo jeśli miałabym się do czegoś w tej powieści przyczepić, to między innymi do doboru scen przez autorkę. Lange w wielu momentach sięga po ogólne opisy sytuacji, zamiast skupić się na dialogu i opisywaniu szczegółowych relacji między postaciami.

Przez to chwilami odnosiłam wrażenie, jakby albo chciała się pospieszyć, albo czuła się niekomfortowo w opisywaniu zbliżeń między postaciami. Nie chodzi mi tu, broń Boże, o intensywne sceny romantyczne. Jedynie czasem przyjaźnie, jakie zawiązują się między bohaterami, nie wybrzmiewają tak mocno. Rozumiem, że łatwiej jest czasem napisać, że postacie wspólnie spędziły popołudnie, ale to jednak leaves pewien niedosyt. Szczególnie że wykreowane przez autorkę postacie są bardzo sympatyczne i po prostu aż chciałoby się spędzić z nimi kilka nieco bardziej intymnych chwil.

Drugą kwestią, która – mam wrażenie – w tej powieści kuleje, jest sama fabuła. To nie tak, że jej nie ma, bo jak najbardziej jest. Ale samo zawiązanie akcji i to, o co w gruncie rzeczy chodzi, nadchodzi dosyć późno i jednocześnie sprawia chwilami wrażenie zbyt dużego zbiegu przypadków. Nie razi to szczególnie, bo Lange jest całkiem kompetentna, ale po prostu muszę zwrócić na to uwagę.

Wracając jeszcze na chwilę do późnego zawiązania akcji, dodam tylko, że w związku z tym „Clovis LaFay…” początkowo sprawia wrażenie bardzo niezdecydowanej powieści. Czy chce być kryminałem, czy może jednak historią przyjaźni? Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, by było i jednym, i drugim, ale najzwyczajniej w świecie odniosłam wrażenie, że autorce zabrakło warsztatu, by zupełnie płynnie wprowadzić nas i w świat, i w relacje między bohaterami, i w intrygę.

To bardzo przyjemne urban fantasy

Niemniej te wszystkie problemy są naprawdę drobne w stosunku do tego, jak przyjemną powieść dostajemy jako produkt końcowy. „Clovis LaFay. Magiczne akta Scotland Yardu” to naprawdę niezwykle przyjemna, rozrywkowa fantastyka, w której widać i serducho do tworzonych treści, i dokładność w kreacji całości. Choć kilka lat minęło już od jej wydania, mam szczerą nadzieję, że autorka pracuje nad kolejną powieścią, bo chętnie sprawdziłabym, czy w kolejnej książce załata te drobne minusy i przedstawi coś jeszcze lepszego.

(…) Jacob Snaith miał strasznego pecha. Przyjechać na białym koniu w celu ratowania księżniczki przed smokiem i najpierw natrafić na przebywającego u niej w gościnie złego czarnoksiężnika, a potem zostać razem ze smokiem wyrzuconym przez nią z zamku…

Fragment „Clovisa LaFay. Magicznych Akt Scotland Yardu” Anny Lange

Tytuł: Clovis LaFay. Magiczne akta Scotland Yardu

Autor: Anna Lange

Liczba stron: 448

Gatunek: fantasy, alternatywna historia

Wydanie: SQN, Kraków 2016

Recenzje książek z cyklu: „Szamanka od umarlaków” |  „Demon Luster”

Ogród Demona Luster i powrót do Wrocławia

Ogród Demona Luster przypomina opustoszały cmentarz pełen roślin. Gdy zostaje w nim znalezione ciało, Ida i Kruchy zostają wezwani na miejsce zdarzenia. Wkrótce we Wrocławiu dochodzi do serii samobójstw. Młoda szamanka od umarlaków próbuje pomóc w rozwiązaniu śledztwa.

Rozwój autorki i ewolucja urban fantasy

Idę Brzezińską spotkałam już dobrych kilka lat temu. Zaczęłam od „Demona Luster”, czyli drugiego tomu cyklu – wydająca go Fabryka Słów niestety nie zadbała o to, by powieść była w jakikolwiek sposób oznaczona, a to były jeszcze czasy, w których nie sprawdzałam w sieci każdej książki przed wzięciem do ręki. Po dłuższym czasie nadrobiłam też tom pierwszy, uznając go jednak za gorszy od kontynuacji. Dobre wspomnienia po książce Raduchowskiej jednak pozostały i z chęcią zabrałam się za tom trzeci, czyli „Fałszywego Pieśniarza”. Miałam nadzieję, że po udanym „Spektrum” autorka po prostu nie może mnie zawieść i w kolejnej odsłonie „Szamanki od umarlaków” dostarczy mi odpowiedniej dawki rozrywki.

I nie przeliczyłam się. Martyna Raduchowska to pisarka, która rozwinęła się w naprawdę dobrym kierunku. Tom pierwszy serii pamiętam jako przeciągnięty do długości powieści, lekki i niekoniecznie wybitny żart – całkiem sympatyczny, ale wyraźnie będący debiutem. „Fałszywy Pieśniarz” jest zaś nieźle poprowadzoną, przygodowo-kryminalną powieścią urban fantasy.

Lekki ton jest dalej obecny

Powieść wprawdzie dalej zachowuje swój lekki ton. To książka, którą swobodnie mogłabym porównać do cyklu Anety Jadowskiej o Dorze Wilk czy do „Domu wschodzącego słońca” Aleksandry Janusz. O ile w tomie pierwszym Ida była krnąbrną prawie-nastolatką, o tyle w tomie trzecim zdobyła już trochę doświadczeń i po roku rozwoju wyraźnie się zmieniła. Powoli nabiera pewności siebie i szuka swojego miejsca w świecie.

Uznałabym więc, że „Fałszywy Pieśniarz” plasuje się w swoim tonie gdzieś pomiędzy wcześniej wspomnianymi książkami. Z jednej strony światem przedstawionym nieco bardziej przypomina ten z powieści Janusz i jest odrobinę bardziej niewinny niż twórczość Jadowskiej. Z drugiej strony „Dom wschodzącego słońca” opowiada o nastolatce, a Ida jest już mimo wszystko dorosłą kobietą, która musi umieć zadbać o siebie samodzielnie.

„Fałszywy Pieśniarz” dalej rozwija relację bohaterów

Doskonale pamiętam, że w „Demonie Luster” zauroczyła mnie przede wszystkim relacja Idy z Kruchym. Zbudowana na przyjaźni, wzajemnym wsparciu i wspólnych żartach, wydawała mi się bardzo naturalna. W tamtym okresie nie znałam wielu powieści, które podchodziłyby do więzi między postaciami w taki sposób. Teraz nie jest to dla mnie nowością, ale w „Fałszywym Pieśniarzu” autorka kontynuuje to, co zaczęła wcześniej… i wychodzi jej to naprawdę uroczo. Tym bardziej że w polskiej literaturze nie znam zbyt wielu równie sympatycznych duetów.

Jak wypada świat przedstawiony?

Sam świat przedstawiony nie należy do szczególnie oryginalnych. Jest barwny, ale bazuje na znanych schematach. Opowiadana przez Raduchowską historia okazuje się dynamiczna i pełna pomysłowych zwrotów akcji, choć to bohaterowie sprawiają, że naprawdę wciąga. Choć zwykle traktuję postacie jako narzędzia potrzebne do realizacji fabuły, tak w tym przypadku to Ida i Kruchy wysuwają się na pierwszy plan. Dlatego osoby, które nie polubiły ich wcześniej, mogą niekoniecznie wsiąknąć w tę historię.

Czy warto przeczytać historię o pechowej Idzie?

Koniec końców, przy kontynuacji „Szamanki od umarlaków” bawiłam się naprawdę dobrze. To książka, która świetnie sprawdziła się u mnie w roli odskoczni od poważniejszych tematów. Sprawiła, że z przyjemnością śledziłam losy bohaterów, i właściwie nie narzekałabym, gdyby Raduchowska stworzyła wielotomową serię fantastycznych kryminałów z tymi postaciami – zakładając oczywiście, że miałaby na to ochotę i pomysł.

To powieść, która trafi do szerokiego grona odbiorców (wyłączając jedynie tych szukających wyłącznie trudnej i poważnej literatury). Dodać też muszę, że to wręcz doskonała pozycja na jesień. Akcja nie tylko rozgrywa się w październiku, ale jej temat kręci się wokół nieumarłych, demonów i szeroko rozumianej nekromancji – nie wyobrażam sobie historii bliższej klimatowi Święta Zmarłych.

– No co? – burknęła podejrzliwie. – Co cię tak bawi? – A to – odparła Tekla, nie kryjąc zadowolenia – że Ida wcale nie wścieka się, bo nie może wyrzec się swoich talentów, tylko dlatego, że chciałaby coś tymi talentami udowodnić. Sobie i innym. Można to chyba uznać za pewien progres. Wolałabym co prawda, żeby przy okazji robienia postępów nie popadała z jednej skrajności w drugą, ale cóż… najwyraźniej jej umysł działa wybitnie jednokierunkowo i nie uznaje półśrodków.

Fragment powieści „Fałszywy Pieśniarz” Martyny Raduchowskiej

Tytuł: Fałszywy Pieśniarz

Tytuł serii: Szamanka od umarlaków

Numer tomu: 3

Autor: Martyna Raduchowska

Liczba stron: 400

Gatunek: urban fantasy

Wydanie: Uroboros, Warszawa 2019

Dowiedz się więcej o polskiej literaturze!

Przerażająca sekta odkryta przez detektywa

Trwa dwudziestolecie międzywojenne. Lata temu John R. Legrasse, mieszkający w Nowym Orleanie policjant, natrafił na dziwną sektę, dokonującą przerażających rzeczy. W trakcie pracy nad jedną ze spraw odkrywa, że ta prawdopodobnie wciąż istnieje. Detektyw robi wszystko, aby położyć kres tym okrutnym praktykom.

Choć twórczości H. P. Lovecrafta nie znam jeszcze za dobrze, to z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że naprawdę lubię i cenię tego klasyka grozy. Zarówno jego świat, jak i klimat twórczości tego pana to coś, co bardzo mi odpowiada, szczególnie że ostatnio wręcz uwielbiam czytać o latach 20. i 30. Po „Cienie Nowego Orleanu” sięgnęłam więc bez wahania: w końcu to książka promowana jest jako pozycja, którą fani Lovecrafta muszą przeczytać. Nie będę jednak oszukiwać – po lekturze nie jestem w pełni zadowolona. Mimo że zaczęło się naprawdę dobrze.

„Cienie Nowego Orleanu” pokazują pasję autora do tematu

Maciej Lewandowski nie był mi wcześniej znanym twórcą, ale temu akurat się nie dziwię: raczej nie jest pisarzem, którego znają wszyscy. Jednocześnie to autor, który, pracując nad „Cieniami Nowego Orleanu”, wykonał kawał dobrej roboty… tylko moim zdaniem nie wykorzystał najlepiej wiedzy, jaką zdobył, zbierając informacje do książki.

W tej powieści naprawdę widzę pasję twórcy do tematu. Zdziwiłam się nieco, gdy odkryłam, że „Cienie Nowego Orleanu” właściwie rozgrywają się w świecie Cthulhu, ale było to zdecydowanie pozytywne odczucie. Jednocześnie pierwsze strony powieści wypadały naprawdę dobrze: Lewandowski dobrze tworzył klimat mrocznej, ale kryminalnej historii osadzonej w latach 20. XX wieku. Wyraźnie lubi tę tematykę i dobrze się w niej czuje.

Jak już wspominałam – to powieść, w której tworzenie włożono naprawdę wiele pracy. Autor nie tylko wie wiele o mitologii Cthulhu, ale musiał naprawdę dużo czytać o Nowym Orleanie. I mówię tu zarówno o jego historii, kwestiach kulturowych oraz rasowych, jak i konkretnych, prawdziwych opowieściach, które rozgrywały się w USA. Przynajmniej jedna z „kryminalnych historii” wspominanych przez bohaterów naprawdę miała miejsce, bo sama ostatnio o niej czytałam.

Nieumiejętne wykorzystanie zdobytych informacji?

Problem „Cieni Nowego Orleanu” moim zdaniem polega jednak na nieumiejętnym wykorzystaniu zdobytych informacji. Lewandowski w narracji próbuje „upchnąć” to wszystko, wrzucając do tekstu ogrom makaronizmów oraz słów, które następnie często wyjaśnia poprzez przypisy. Jednocześnie zwykle używa konkretnych słów tylko raz lub dwa, nigdy więcej do nich nie wraca, w związku z czym nie ma to jakiegoś szczególnego fabularnego sensu. Osobiście wolałabym, aby wybrał kilka określeń i trzymał się ich przez całą powieść: to z jednej strony pomogłoby jej nadać klimat, a z drugiej nie przytłaczało i nie psuło dynamiki książki.

Polski pierwiastek

Jednocześnie zauważyłam, że autor wręcz na siłę próbował wepchnąć do książki polski pierwiastek. Nie jest to może obiektywna wada, ale muszę przyznać, że bawiło mnie bezustanne podkreślanie, że jedna z postaci jest polskiego pochodzenia i bardzo lubi się z Amerykaninem, jakim jest Legrasse.

Kim jest Legrasse?

Sam główny bohater to postać, która szczególnie mnie nie urzekła, ale akurat to u mnie rzecz dość typowa, jeśli chodzi o kryminalne historie: wolę skupić się na samej zagadce i tajemnicy, nie przywiązując wielkiej wagi do bohatera. W każdym razie osobiście nie widzę w jego przypadku powodu do krytyki kreacji.

„Cienie Nowego Orleanu” to po prostu książka z – moim zdaniem – brakami warsztatowymi, które trochę zepsuły mi zabawę w trakcie czytania. Niektóre sceny wypadały świetnie, ale po dobrym wstępie całokształt na dłuższą metę zaczął mnie męczyć. Niemniej trzymam kciuki za Lewandowskiego, bo on w tym przypadku naprawdę wiedział, o czym pisze, tylko wydaje mi się, że za bardzo chciał właśnie ten fakt udowodnić.

Zwykła śmierć nie robiła na nim wrażenia. Dawno obłaskawił jej widmo. Na dnie wypełnionych deszczówką okopów widywał gorsze rzeczy. Mimo to skala bestialstwa wprawiła go w osłupienie. Co innego okrutna i zdehumanizowana wojna, a co innego sadystyczny mord. Ponownie spojrzał na oliwkową skórę, smukłe kształty i plątaninę ran. Przysiągłby, że dostrzega pajęczynę bólu oplątującą ciało.

Fragment „Cieni Nowego Orleanu” Macieja Lewandowskiego

Tytuł: Cienie Nowego Orleanu

Autor: Maciej Lewandowski

Liczba stron: 480

Gatunek: kryminał

Wydanie: Uroboros, Warszawa 2019

Dowiedz się więcej na temat twórczości Anety Jadowskiej!

Sprawdź recenzje książek z cyklu o Dorze Wilk: „Bogowie muszą być szaleni” 

Dora łączy dwa różne światy

Dora Wilk łączy dwa światy: alternatywny i realny. Jest jednocześnie policjantką i wiedźmą. Dlatego też, gdy w Thornie, magicznej części Torunia, zaczynają znikać magiczne stworzenia, Starszyzna prosi ją o pomoc w znalezieniu winnego.

Mojej relacji z twórczością Anety Jadowskiej ciągle nie potrafię do końca określić. Cykl o Nikicie mocno mnie irytował, ale „Trup na plaży i inne sekrety rodzinne” był naprawdę sympatycznym, lekkim kryminałem. O „Złodzieju dusz” słyszałam jednak, że wypada gorzej niż pierwsza wspomniana przeze mnie seria, więc nie ukrywam: obawiałam się mojej przygody z Dorą Wilk. Ale… na szczęście okazało się, że właściwie niepotrzebnie. Choć daleko tej książce do wyjątkowej, to jednak nie zawierała tych elementów, które w opowieści o Nikicie irytowały mnie najbardziej.

„Złodziej dusz” ocieka erotyzmem

Zacznijmy może jednak od tego, że „Złodziej dusz” to książka, która wręcz ocieka erotyzmem. W innych znanych mi książkach Jadowskiej tematy dotyczące seksualności jak najbardziej się pojawiały, jednak nigdy nie w takiej ilości. Wprawdzie w praktyce między bohaterami nigdy nie dochodzi do zbliżenia, to jednak myśli Dory cały czas krążą wokół spania z innymi. Jest to wprawdzie fabularnie wyjaśnione i ostatecznie uznaję ten element raczej za cechę, a nie za wadę czy zaletę powieści, niemniej mam wrażenie, że osoby bardziej wyczulone na takie treści mogą poczuć się nieco zniesmaczone.

Zwłaszcza że w tle dzieją się teoretycznie istotne rzeczy. Wiemy, że Dora ma rozwiązać ważną dla niej sprawę: wśród porwanych magicznych istot jest też znana jej nekromantka, osoba w jakiś sposób istotna dla naszej bohaterki. A ona zamiast po prostu pracować nad sprawą, właściwie przez większość czasu myśli o spaniu z kolejną osobą, zaś problem… rozwiązuje się jakby sam, tak trochę przy okazji.

Lubię i nie lubię to, jak pisze Jadowska

Styl Jadowskiej w tej konkretnej książce jest czymś, co lubię i nie lubię zarazem. Niewątpliwie „Złodzieja dusz” czyta się bardzo lekko i raczej przyjemnie, ale jednocześnie często miałam wrażenie, że ekspozycja jest trochę łopatologiczna, a samemu tekstowi przydałaby się jeszcze redakcja. Niektóre zdania były niepoprawnie złożone lub zbyt długie, co skutecznie wybijało z czytania.

Niemniej w tym przypadku sama narracja wypada o niebo lepiej niż w książce o Nikicie. Przede wszystkim autorka nie zakłada, że niektóre elementy świata przedstawionego znamy z poprzednich książek, dzięki czemu praktycznie nie da się w tej historii pogubić. Ponadto nie zawiera ona tego głównego, irytującego elementu: powtarzających się w kółko treści.

Świat przedstawiony z pierwszej książki o Dorze raczej już znałam, jednak w tym wydaniu również bardziej przypadł mi do gustu. Fakt, jest oparty na stereotypach i bazuje właściwie na wrzuceniu wszystkiego, co się da, do jednego worka, ale przy tym wypada naprawdę kolorowo i najzwyczajniej w świecie pozytywnie. Od tego typu lektury nie wymagam niczego więcej.

„Złodziej dusz” skupia się na relacjach

Przy tym wszystkim muszę przyznać, że Dora, a raczej jej relacje z przyjaciółmi, to coś, co… trochę chwyciło mnie za serce. „Złodziej dusz” jest raczej pozbawiony pretensjonalności i nadmiernej powagi, skupiając się mocno na relacjach między bohaterami, a te są po prostu bardzo sympatyczne. Na dodatek mimo bardzo dużej liczby postaci nie miałam problemu z ich rozróżnianiem.

Mimo początkowych obaw „Złodzieja dusz” oceniam raczej pozytywnie. Zdecydowanie nie jest to wprawdzie literatura wysokiego lotu, ma naprawdę wiele wad i nie jest szczególnie odkrywcza – nie wnosi niczego nowego do gatunku. Niemniej sympatyczni bohaterowie i przyjemna otoczka sprawiają, że żywię do tej opowieści pewną sympatię, a naprawdę od takich powieści po prostu niczego innego nie wymagam.

– Co znowu? – warknął Joshua na widok pergaminu obwieszonego pieczęciami jak choinka bombkami.

– Dziadek się stęsknił. – Miron był szczerze rozbawiony nieszczęśliwą miną przyjaciela. Dziadek Joshui był szychą w Radzie Archanielskiej. Może o nim słyszeliście — na imię ma Gabriel, a na koncie jedno spektakularne zwiastowanie.

Fragment „Złodzieja dusz” Anety Jadowskiej

Tytuł: Złodziej dusz

Tytuł serii: Seria o Dorze Wilk

Numer tomu: 1

Autor: Aneta Jadowska

Liczba stron: 445

Gatunek: urban fantasy, kryminał fantasy

Wydanie: Fabryka Słów, Lublin 2012

Recenzje innych sezonów tego serialu: Sezon 1

Lilith trafia na Ziemię

Lilith (Tricia Helfer), matka Lucyfera (Tom Ellis), z Piekła trafiła prosto na Ziemię. Przebywa prawdopodobnie w Los Angeles, co spędza panu Morningstarowi sen z powiek: diabeł dobrze wie, że jego matka wkrótce przybędzie i spróbuje skrócić go o głowę…

„Lucyfer” to dla mnie nie najgorszy serial służący do zabicia czasu. Nie wnosi zbyt wiele do życia, nie zapada w pamięci na dłużej, ale dobrze się sprawdza, jeśli potrzebuję czegoś bardzo lekkiego. Dlatego zabrałam się za sezon drugi, którego formuła jest właściwie identyczna jak pierwszego, z tą różnicą, że… wypada nieco gorzej.

Każdy odcinek to zamknięta historia

To serial, którego każdy odcinek jest zamkniętą historią. Wprawdzie jakoś to wszystko łączy się w całość, ale jeśli na początku epizodu poruszany jest jakiś temat, to na jego końcu na pewno zostanie on rozwiązany. To sprawia, że z jednej strony bez problemu można go oglądać w dużych odstępach czasu, ale z drugiej strony nie wciąga jakoś szczególnie, bo większa część naszej ciekawości została już zaspokojona.

Taka konstrukcja sprawia też, że pod względem fabularnym nie dostajemy niczego bardzo skomplikowanego: Lucyfer w każdym odcinku ma po prostu rzucane jakieś kłody pod nogi i musi je pokonać. Przede wszystkim jest to wciąż serial kryminalny, ze średniej jakości zagadkami, ciągnięty tylko przez całkiem przyjemne aktorstwo Toma Ellisa.

Magia Lucyfera wyparowała

W drugim sezonie magia, którą na początku pierwszego niósł ze sobą Lucyfer, w moim odczuciu zupełnie wyparowała. To po prostu zwykła postać — dupek, który jest dobrze zagrany. Na jego „kobiecą armię” patrzy się całkiem przyjemnie, choć sama Lilith była dla mnie postacią zbyt… przerysowaną. Wypadała kompletnie nienaturalnie i sztucznie, mnie osobiście bardzo irytując. Rozumiem, że postać nie potrafiła odnaleźć się na Ziemi, więc miała prawo dziwnie się zachowywać, ale Lilith przypominała mi trochę nieumiejętnie napisaną wersję Cersei z „Gry o tron”, co nie wypadło najlepiej.

Inną nową postacią, poza Lilith, jest Ella (Aimee Garcia), która z jednej strony wypada całkiem uroczo, z drugiej: niezwykle kojarzy mi się z Abby z „Agentów NCIS”. Miałam wrażenie, że ta rola została na niej mocno wzorowana, tylko po prostu uznano, że zrobi się z Elli laborantkę, która jest chrześcijanką, a nie bladą dziwaczkę. Ech… ten serial po prostu dosłownie wszystko próbuje zmienić na ładne, eleganckie i urocze, a to nie do końca dobrze działa.

Ten sezon jest naciągany

Drugi sezon wydaje mi się też mocno naciągany: dosłownie KAŻDA zagadka albo jest od początku powiązana z Lucyferem, albo w trakcie okazuje się, że jest, co sprawia, że wszystko staje się przewidywalne i nudnawe. Poza tym niektóre wątki dosłownie urywają się z odcinka na odcinek. [SPOILER] Przykładowo w jednym z nich Lucyfer się „żeni”. W kolejnym jego ukochana znika, a nikt z otoczenia diabła zdaje się tego nie zauważać. [KONIEC SPOILERA].

Pewnie prędzej czy później zapoznam się z trzecim sezonem, ale to naprawdę nie jest coś, co sprawia mi dziką przyjemność w trakcie oglądania. To po prostu serial, na który miło się patrzy i w trakcie którego można wyłączyć zupełnie myślenie, odprężając się: kompletnie nic więcej.

W tych książkach też spotkasz postać Lucyfera: „Kłamca” | „Żarna niebios”

„Lucyfer”, sezon 2

ang. Lucifer

serial fantasy

Recenzje kolejnych książek w cyklu: „Demon Luster” | „Fałszywy Pieśniarz”

Ida ucieka ze świata magii

Ida zdecydowanie ma Pecha. Choć nie ma ochoty mieć nic wspólnego ze światem magii i wyjeżdża na drugi koniec Polski, by studiować i uciec od swojej rodziny, świat nadprzyrodzony i tak ją znajduje. Gdy przybywa do akademika, zaczyna prześladować ją duch dziewczyny, która niegdyś w nim zmarła.

Jakiś czas temu uznałam, że „Rywalki” Kiery Cass to guilty pleasure pełną gębą. W trakcie czytania widziałam jednak błędy w budowie świata i nieco mnie one uwierały. W przypadku „Szamanki od umarlaków” naprawdę musiałam pomyśleć nad tym, co z tą książką jest nie tak. Bo choć nie jest to dobrze napisana powieść, to… ja po prostu ją lubię. Sprawiła mi niemało radości, mimo bycia niekoniecznie dobrym kawałkiem literatury.

Dla jasności dodam tylko, że przed tomem pierwszym zapoznałam się z kontynuacją, przez co mniej więcej wiedziałam, czego mam się po tej książce spodziewać. Wcale mi to jednak nie zmniejszyło radości czerpanej z lektury.

Styl Raduchowskiej jest prosty i lekki

Styl Martyny Raduchowskiej jest wybitnie prosty i lekki. Nie jest to jednak ten sam „rodzaj” wybitnie prostego i lekkiego stylu, jaki obserwujemy w tłumaczeniach. Co to, to nie! W nich nie uświadczymy mowy potocznej, a to właśnie jej wszechobecność jest typowa dla stylu autorki. Czytając, miałam wrażenie, że pisanie tej powieści polegało na przelewaniu na papier własnych fantazji, bez zastanawiania się, co w ogóle chce się przekazać w tekście. Przez to z jednej strony widać, że Raduchowska jest bardzo swobodna i naturalna w tym, co robi, ale z drugiej powieść jest chaotyczna i bardzo daleko jej do dobrze napisanej książki. Niemniej miałam wrażenie, że autorka czerpie ogromną ilość radości z tego, co robi, która zresztą też mi się udzieliła.

Szamanka od umarlaków” nie udaje czegoś, czym nie jest

„Szamanka od umarlaków” to powieść bardzo naiwna i bardzo prosta, ale przy tym nawet niepróbująca udawać czegoś więcej niż historię dla młodzieży. Gdybym miała ją namalować, pewnie użyłabym wszystkich dostępnych, jasnych barw: choć Ida wiecznie narzeka i wiecznie jej się coś nie udaje, to całość zachowana jest w bardzo optymistycznym klimacie.
W tej powieści dzieje się wszystko – i wszystko jest zupełnie absurdalne. Mimo wszystko mogłabym podzielić powieść na trzy segmenty.

To urban fantasy można podzielić na trzy segmenty

W pierwszym poznajemy Idę i razem z nią uczymy się, o co chodzi z byciem medium w uniwersum Raduchowskiej. Poznajemy w nim ciotkę dziewczyny, jej dwa „zwierzaczki” oraz paru pobocznych bohaterów, którzy mają nam pokazać, jak to wszystko działa. Mimo że mentorka naszej pechowej studentki może być dla niektórych irytującą postacią, ja zapałałam do niej pewną, bliżej niewyjaśnioną sympatią. Ta część jest chyba najdłuższa… i zdecydowanie sprawiła mi najwięcej radości.

W drugiej części Ida jest już po szkoleniu szamanki od umarlaków i musi nauczyć się radzić sobie sama. Ma do wykonania zadanie i zagadkę do rozwiązania. To ono było dla mnie najnudniejsze i momentami potrafiło mnie znużyć.
Trzecia część różni się od drugiej tym, że do akcji wkracza kilku nowych bohaterów. Niekoniecznie najciekawszych, ale podratowujących historię, która powoli zaczyna wiać nudą.

Niewielu ciekawych bohaterów

Skłamałabym, gdybym powiedziała, że w tej powieści znajdziemy gamę różnobarwnych bohaterów. Poza bardzo charakterystyczną Idą i jej ironiczną ciotką postacie albo pojawiają się na jedną scenkę, albo nie wyróżniają się niczym szczególnym. Często mają jedną cechę charakteru i nie są wcale rozwijane. Niemniej to powieść młodzieżowa, a nie psychologiczna, dlatego pozwalam sobie przymknąć na to oko.

To, co mnie w tej powieści dość zaskoczyło, to jej niewinność. Poza jedną z początkowych scenek dotyczącą zachowania studentów w akademiku trudniej chyba o inną książkę napisaną współcześnie, w której nie byłoby odniesień do romansu i seksu oraz w której nawet żarty by się do tego nie odnosiły. W przypadku powieści młodzieżowej uważam to za naprawdę duży atut.

Jeśli szukacie czegoś bardzo lekkiego i młodzieżowego, ta książka pewnie się u Was sprawdzi. Może być też dobrą książką „na start”, jeśli temat wydaje się Wam interesujący: ta książka wchodzi po prostu niezwykle łatwo przez bardzo potoczny styl Raduchowskiej. Mnie jej lektura sprawiła sporo radości, chociaż nie ma się co oszukiwać: to nie jest powieść wysokich lotów.

Była jedna rzecz, której nikt o Idzie nie wiedział.

Za cholerę nie chciała być wiedźmą. Była też jedna rzecz, której nie wiedziała sama Ida – zasadniczo nie miała w tej kwestii nic do powiedzenia. I nie chodzi tu o żadne zarządzenie losu, siłę wyższą, klątwę, życiorys zapisany w gwiazdach w najdrobniejszym szczególe czy przeznaczenie, którego nie da się zmienić ani oszukać. Ida zwyczajnie miała Pecha. Chociaż nie, to nawet nie było tak: Pech miał Idę. Trzymał mocno, nie puszczał, śledził jak cień, czepił się jak rzep psiego ogona, wierny niczym najlepszy przyjaciel, zawsze gotów, by pokrzyżować jej plany i zwalić pod nogi nie kłodę, a cały ich stos.

Rodzina Brzezińskich od zawsze parała się magią. Ten prastary, wpływowy ród od pokoleń zasiadał w loży czarodziejów. Nikt nigdy nie odważył się przeciwstawić tradycji. Ida jest jedynym dzieckiem państwa Brzezińskich, jako że jej matka nie chciała mieć więcej dzieci. Dziewczyna stała się niezbędnym minimum, które ma przedłużyć ten wspaniały ród.

Fragment „Szamanki od umarlaków” Martyny Raduchowskiej

Tytuł: Szamanka od umarlaków

Tytuł serii: Szamanka od umarlaków

Numer tomu: 1

Autor: Martyna Raduchowska

Liczba stron: 402

Gatunek: urban fantasy

Wydanie: Fabryka Słów, Warszawa 2011